ប្រស្នារបស់ព្រះសារីបុត

ឥឡូវនេះ ព្រះឧបាលី កាលនឹងសម្តែងការដែលព្រះសារីបុត្រ កើតបរិវិតក្កៈ ដែលបដិសំយុត្តដោយសិក្ខាបទ ដើម្បីសម្តែងនិទាន តាំងអំពី ដើមនៃការទ្រង់បញ្ញត្តព្រះវិន័យ ទើបបានពោលពាក្យជាដើមថា អថខោ អាយស្មតោ សារីបុត្តស្ស ដូច្នេះ ។ បណ្តាបទទាំងនោះ បទថា រហោគតស្ស ប្រែថា ទៅហើយក្នុងទី ស្ងាត់ ។ បទថា បដិសល្លីនស្ស ប្រែថា ពួនសម្ងំ គឺដល់នូវភាពជាបុគ្គល ម្នាក់ឯង ។ បទថា កតមេសានំ សេចក្តីថា បណ្តាព្រះពុទ្ធទាំងឡាយ មានព្រះ វិបស្សីសម្ពុទ្ធជាដើម ដែលកន្លងទៅហើយរបស់ព្រះពុទ្ធអង្គណា ។ ព្រហ្មចរិយៈឈ្មោះថា តាំងនៅយូរ ព្រោះអត្ថថា ព្រហ្មចរិយៈនោះ តាំងនៅរហូត អស់កាលយូរ ឬមានការតាំងនៅយូរ ។ ពាក្យដ៏សេសក្នុងបទថា អថខោ អយស្មតោ ជាដើមនេះ មានអត្ថងាយយល់ទាំងអស់ហើយយ៉ាងនោះ ។ សួរថា ព្រះថេរៈមិនអាចវិនិច្ឆ័យបរិវិតក្កៈរបស់ខ្លួននេះ ដោយខ្លួន ឯងឬ ខ្ញុំនឹងឆ្លើយតទៅថា ព្រះថេរៈ ទាំងអាច ទាំងមិនអាច ពិតហើយ ព្រះសារី បុត្តត្ថេរនេះ រមែងអាចវិនិច្ឆ័យហេតុមានប្រមាណបុណ្ណេះបាន គឺធម្មតា សាសនារបស់ព្រះពុទ្ធអង្គនោះៗ តាំងនៅមិនបានយូរ របស់ព្រះពុទ្ធអង្គ នោះៗ តាំងនៅបានយូរ តែលោកមិនអាចវិនិច្ឆ័យហេតុនោះថា សាសនាតាំង នៅមិនបានយូរព្រោះហេតុនេះ តាំងនៅបានយូរព្រោះហេតុនេះ ដូច្នេះ ។ ចំណែកព្រះមហាបទុមត្ថេរពោលទុកថា ហេតុការណ៍នោះ ជារបស់ មិនធ្ងន់ដល់ព្រះអគ្គសាវ័ក ដែលបានដល់នូវទីបំផុតនៃបញ្ញា ១៦ យ៉ាងឡើយ ចំណែកព្រះអគ្គសាវ័កដែលនៅក្នុងទីកន្លែងជាមួយព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ ធ្វើការវិនិច្ឆ័យ ខ្លួនឯង ក៏ដូចជាការលះបង់ជញ្ជីង ហើយថ្លឹងដោយដៃ ដូច្នោះ ព្រោះហេតុ នោះ ទើបព្រះថេរៈចូលទៅទូលសួរព្រះដ៏មានព្រះភាគនោះឯង ។