ចតុត្ថសង្គាយនា

សម័យនោះឯង ភិក្ខុ ៦៨០០០ អង្គ ប្រជុំគ្នាត្រង់ថូបារាម ។ អាសនៈ របស់ព្រះមហិន្ទត្ថេរ រេបោចំបែរមុខទៅទិសទក្សិណ ។ ធម្មាសនៈរបស់ព្រះ អរិដ្ឋត្ថេរ បែរមុខទៅទិសខាងជើង ។ គ្រានោះឯង ព្រះអរិដ្ឋត្ថេរ ដែលព្រះ មហិន្ទត្ថេរអារាធនាហើយ ក៏អង្គុយលើធម្មាសនៈដោយលំដាប់ដល់ខ្លួន តាម សមគួរ ។ ព្រះថេរៈ ៦៨ អង្គ ដែលមានព្រះមហិន្ទត្ថេរជាប្រធាន ក៏អង្គុយជុំវិញ ធម្មាសនៈ ។ ព្រះកនិដ្ឋភាតារបស់ព្រះរាជា ឈ្មោះមត្តាភយត្ថេរ ដែលជា អ្នកទទួលយកភារៈការងារ ( គឺតាំងចិត្តសិក្សារៀនសូត្រ ) រួមជាមួយភិក្ខុ ៥០០ អង្គ អង្គុយជុំវិញធម្មាសនៈរបស់ព្រះអរិដ្ឋត្ថេរនោះឯង ដោយតាំងចិត្តថា នឹងរៀនយកនូវព្រះវិន័យ ។ ពួកភិក្ខុដ៏សេស និងបរិស័ទ មួយអន្លើដោយព្រះរាជា ក៏បានអង្គុយលើអាសនៈដ៏សមគួររៀងៗ ខ្លួន ។ គ្រានោះ អរិដ្ឋត្ថេរបានសម្តែងនិទាននៃព្រះវិន័យថា សម័យនោះ ព្រះដ៏ មានព្រះភាគ ប្រថាប់ត្រង់ដើមស្តៅ ដែលនឡេរុយក្ខស្ថិតនៅ ក្នុងក្រុងវេរញ្ជា ដូច្នេះជាដើម ។ កាលព្រះអរិដ្ឋត្ថេរសម្តែងនិទាននៃព្រះវិន័យហើយ អាកាសក៏ គ្រហឹមខ្ទរខ្ទារ ។ ផ្លេកបន្ទោរពុំជួកាល ក៏ដាលច្រវាត់ឡើង ។ ពួកទេវតាបាន ថ្វាយសាធុការហើយ ។ មហាប្រឹថពីកម្រើករហូតដល់ទីបំផុតទឹកដែលទ្រផែនដី ។ កាលបាដិហារិយ៍ជាច្រើនប្រព្រឹត្តទៅយ៉ាងនោះ ព្រះអរិដ្ឋត្ថេរដែលមានព្រះថេរៈ ជាខីណាស្រពជាមេគណៈ ក្នុងមួយគណៈ ៦៨ អង្គ ដែលមានព្រះមហិន្ទ ជាប្រធាន និងភិក្ខុ ៦០០០០ អង្គ ក្រៅអំពីនោះចោមរោមហើយ បានប្រកាស ព្រះវិនយបិដក ដែលសម្តែងនូវគុណ មានព្រះករុណាគុណរបស់ព្រះសាស្តា