អចេលកស្បកថា

មហាសីហនាទសូត្រមានពាក្យផ្តើមថា ឯវម្មេ សុតំ ។ បេ ។ ឧរុញ្ញាយំ ជាដើម ។ ក្នុងមហាសីហនាទសូត្រនោះ មានពណនាតាមលំដាប់ខ្ញុំ បទដូច្នេះ បទថា ឧរុញ្ញាយំ សេចក្តីឋា ក្យឋា ឧរុញ្ញា នេះ ជាឈ្មោះរបស់ខ្ញុំ រដ្ឋខ្លះ របស់ខ្ញុំនគរខ្លះ ។ ព្រះដមានព្រះភាគ ទ្រងខ្ញុំអាស្រ័យនៅក្រុងៀរ្ទុានោះ ។ បទថា កណ្ណកថលេ មិគទាយេ គឺភូមិភាគដែលគួររីករាយមួយកន្លែង ឈ្មោះ កណ្ណកឋល់ មាននៅក្នុងទីមិនឆ្កាយនៃក្រុងនោះ ។ ភូមិភាគនោះ ហៅថា ព្រៃប្រើស ព្រោះព្រះរាជាអោភ័យដល់ខ្ញុំសត្វប្រើស ។ ក្នុងព្រៃប្រើស ឈ្មោះ កណ្ណកថល នោះ ។ បទថា អចេលោ គឺអ្នកបួសអាក្រាត ។ បទថា កស្សបេ ជាឈ្មោះ របស់ខ្ញុំអ្នកបួសនោះ ។ បទថា តបស្សិនា គឺដែលអាស្រ័យតប់ ។ បទថា លូខាជីវឹ គឺការច្ចិឹមជីវិតរបស់ខ្ញុំអ្នកបួសនោះ សៅហ្មងដោយអំណាចនៃការ អាក្រាត និងមានការប្រព្រឹត្តតខ្ញុំបងខ្ញុំមារយាទជាដើម ហេតុនោះ ទើបឈ្មោះថា មានការច្ចិឹមជីវិតសៅហ្មង ។ ដែលមានការចិញ្ចឹមជីវិតសៅហ្មងនោះ ។ បទថា ឧបកោសតិ គឺរមែងតិះដេឲ្យល ។ បទថា ឧបវទតិ គឺរមែងចំអកឡកឡឺយ រមែងបង្គាប់ខ្ញុំ ។ បទថា ធម្មស្ស ច អនុធម្មំ ព្យាករោន្តិ គឺរមែងលេហេតុ សមគួរដល់ខ្ញុំហេតុ ដែលព្រះគោតមដចម្រើនត្រាសខ្ញុំហើយ ។ បទថា សហ- ធម្មិកោ វាទានុវាទោ គឺវាទ់ និងអនុវាទ់របសខ្ញុំព្រះអង្គ មានហេតុដោយ ហេតុ ដែលអ្នកដទៃលេហើយ គឺហេតុដែលបណ្ឌិតគប្បីតិះដេឲ្យលឋា បុគ្គល ណាមួយ សូមីមិនប្រមាទ កមិនមក្ថ ។ ក្យនេះ លោកលេឋា ហេតុ ដែលគួរតិះដេឲ្យល ព្រោះវាទ់របសខ្ញុំទ្រងខ្ញុំមិនមាន្ថ ។ បទថា អនព្ភក្ខាតុកាមា គឺមិនត្រូវការនិយាយក្យមិនពិត ។