ការសាកសួរ

ការសាកសួរ បទថា សមនុយញ្ជន្តំ គឺចូរសាកសួរ ។ ក្នុងទីនេះ កាលសួររកលទ្ឍិ ឈ្មោះថា សមនុយុជ្ជន្តំ ។ កាលសួររកហេតុ ឈ្មោះថា សមនុគ្គាហន្តំ ។ កាលសួរស្ទាក់ខ្ញុំរកលទ្ឍិ និងហេតុទាំងពីរ ឈ្មោះថា សមនុភាសន្តំ ។ បទថា សត្ថារា វា សត្ថារំ គឺប្រៀបឍេឲ្យបគ្រូជាមួយនឹងគ្រូឋា គ្រូរបសខ្ញុំលោក លះបង់ខ្ញុំធមទាំងនោះ ដោយប្រការទាំងពួងដូចម្តេចក្តី ព្រះសមណគោតម ។ សូមីក្នុងបទទី ២ កដូចគ្នា ។ ឡូវនេះ កាលនឹងទ្រងខ្ញុំសម្តែងប្រកបសេចក្តីនោះ ទើបត្រាសខ្ញុំក្យ ជាដើមថា យេ ឥមេសំ ភវន្តំ ។ ក្នុងបទទាំងនោះ បទថា អកុសលា អកុសល់សង្ខាតា អធិបាយថា ដែលជាអកុសលផង ដែលរាបខ្ញុំថា ដែលដឹងថា ជាអកុសលផង ្ថឋា ដែលតាំងជាចំណែក ។ ន័យក្នុងបទទាំងពួងកយាង នេះ ។ មួយទេឲ្យត ក្នុងបទទាំងនេះ បទថា សាវជ្ជា គឺប្រព្រឹត្តទៅដោយទោស ។ បទថា ន អលមរិយា គឺមិនអាចជាធមដប្រសើរ ដោយអត្ថថា មិនមាន ទោស ។ [ ៦៤-៦៧ ] បទថា យំ វិញ្ញូ សមនុយញ្ជន្តា គឺកាលបណ្ឌិតសួរ តថាគតនឹងអ្នកដទៃ ដោយប្រការណា គប្បីលេយាងនេះ ថាន់នោះ មាន សេចក្តីឋា មានហេតុនោះ ។ បទថា យំ វា បន ភោន្តោ បរេ គណាចរិយា គឺគណាចារ្យដទៃលះហេតុដែលមានប្រមាណតិចនោះ តាមមាន តាម៉ន ប្រព្រឹត្តទៅ ។ ព្រះមានព្រះភាគ ត្រាសខ្ញុំក្យនេះថា ច្រើនតែសរសើរពួកតថាគត ក្នុង ធម៌នោះ ដូច្នេះ ។ ទាំងក្នុងការសាកសួរគ្រូនិងគ្រូ ទាំងក្នុងការសាកសួរពួកន ិងពួក ព្រោះហេតុអ្វី ព្រោះការសរសើរព្រះសង កឈ្មោះថា សរសើរព្រះសាស្តា ដូចគ្នា ។ ពិតហើយ កាលបណ្ឌិតជ្រះថ្លា ករមែងជ្រះថ្លាក្នុងសង ព្រមទាំងព្រះពុទ្ធ និងរមែងជ្រះថ្លាក្នុងព្រះពុទ្ធ ព្រមទាំងសង ។