សម្បទា ៣ យ៉ាង

ពួកខឥុំព្រះអង្ពយលខ្ញុំថា ភាពជាសមណ់ និងជាហ្ម្រណ៏ មានត្រឹមតែបុណ្ណេះ តែព្រះអង្គត្រាសខ្ញុំភាពជាសមណ់ និងជាហ្ម្រណ៏ជាយាងដទៃ ។ បទថា បកតិ ខោ ឯសា គឺក្យនេះ ជាសម្តីប្រក្រតី ។ បទថា ឥមាយ ច កស្សប មត្តាយ គឺព្រះមានព្រះភាគត្រាសខ្ញុំថា ម្នាលកស្សប សាមញ្ទគុណ ព្រហ្មញ្ទគុណ ដែលថា កម្រធ្វើន រឹតតែធ្វើនដោយកម្រក្រៃពេក ព្រោះតែ សេចក្តីប្រតិបត្តិបន្តិចបន្តួចនេះ និងការផ្តើមតប់បុណ្ណេះឯង តែពាក្យដែល ពោលឋា សាមញ្ទគុណកម្រធ្វើន ព្រហ្មញ្ទគុណកម្រធ្វើន នុ៎ះមិនគួរ ឡើយ ដូច្នេះ នេះជាអត្ឋាឍិបាយ និងដោយការភ្ជាបខ្ញុំបទក្នុងសេចក្តីនេះ ។ ការ ភ្ជាប់ខ្ញុំបទក្នុងទីទាំងពួង គប្បីជ្រាបដោយន័យនេះ ។ បទថា ទុជ្ជានោ នេះ អចេលកស្សបនោះ លេសំដៅយក ក្យនេះថា កាលមុនពួកខឥុំព្រះអង្ពយលខ្ញុំថា ជាសមណ់ ្ថជាហ្ម្រណ៏ ដោយហេតុបុណ្ណេះ តែទ្រងខ្ញុំត្រាសខ្ញុំដោយប្រការដទៃ ។ លំដាប់ខ្ញុំនោះ ព្រះដមានព្រះភាគ ទ្រងខ្ញុំបដិសេធក្យជំទាសខ្ញុំរបស់ខ្ញុំ កស្សបនោះហើយ ទ្រងខ្ញុំបើកបង្ញាញនូវភាពជាអ្នកដឹង៉នដោយក្រតាមសភាព ពិត ហើយត្រាសខ្ញុំក្យមានជាដើមថា នេះជាសម្តីប្រក្រតីក្នុងលោកទេទេឲ្យត ។ គប្បីភ្ជាប់ខ្ញុំបទ ហើយជ្រាបសេចក្តី ដោយន័យដែល៉នលេហើយក្នុង សេចក្តីនោះ ។ សម្បទា ៣ យ៉ាង ព្រោះហេតុអ្វី ទើបអចេលកស្សបសួរថា បពិត្រព្រះគោតម ដចម្រើន សីលសមទាតើដូចម្តេចជាដើម ។បានឱឋា អចេលកស្សបនេះ ជាអ្នកឈ្លាស កាលព្រះដមានព្រះភាគកំពុងត្រាសខ្ញុំ ទើបសិក្សាក្យខាងក្រោយ ដឹងការបដិបត្តិរបស់ខ្ញុំខ្លួនថា មិនជាប្រយោជន៍ ទើបគិតថា ព្រះសមណ គោតមត្រាសខ្ញុំក្យជាដើមថា សីលសមទា ចិត្តសមទា ប្ទាសមទានេះ ដែលគេមិន៉នអបខ្ញុំរំហើយ មិន៉នធ្វើចោសខ្ញ