បោដ្ឋបាទបិព្វាជកកថា

ឯវម្មេ សុតំ ។ បេ ។ សាវត្ថិយន្តិ បេដ្ឋបទ សុត្តំ ។ ក្នុងេដ្ញ ៉ទសូត្រនោះ មានក្យពណនាតាមលំដាប់ខ្ញុំបទដូច្នេះ បទថា សាវត្ថិយំ វិហរតិ ជេតវនេ អនាថបិណ្ឌិកស្ស អារាមេ សេចក្តីឋា ប្រឋាបខ្ញុំនៅក្នុង ជេតវនារាម ដែលអនាថបិណ្ឌិកសេដ្ឋីសាងក្នុងៀទ្យានរបស់ខ្ញុំរាជកុមារ ព្រះនាម ថា ជេត ជិតក្រុងសាវត្ថី ។ បទថា បេដ្ឋបទោ បរិព្វាជកោ សេចក្តីឋា ឆន្នបរិព្វាជក ឈ្មោះេដ្ញទ ។បានឱឋា ក្នុងកាលជាគ្រហស្ថ បរិព្វាជក នេះជាហ្ម្រណ៏មហាសាល ឃើញទោសក្នុងកាមទាំងឡាយ ហើយលះគំនរ ភោគទ្រព្យចំនួនសែសិបកោដិ បួសជាគណាចារ្យរបស់ខ្ញុំតិរ្ថិយទាំងឡាយ ។ ហ្ម្រណ៏ និងបព្វជិតទាំងឡាយ រមែងជជែកគ្នាអំពីលទ្ធិក្នុងកន្លែងនោះ ព្រោះដូច្នោះ ទើបទីនោះឈ្មោះថា សមយប្បវាទកំ ជាទីសម្រាប់ខ្ញុំដេញដោល លទ្ធិ ។បានឮថា ហ្ម្រណ៏ទាំងឡាយ មានចង្បីហ្ម្រណ៏ រុកហ្ម្រណ៏ និង េករសាតិហ្ម្រណ៏ជាដើម និងបព្វជិតទាំងឡាយ មាននិគណ្ឋបរិព្វាជក និងអចេលកបរិព្វាជកជាដើម ប្រជុំគ្នាក្នុងស្ថានទីនោះ ហើយជជែកឆ្លើយឆ្លង លេសម្តែងលទ្ធិរេឲ្យង… ខ្លួន ក្នុងស្ថានទីនោះ ព្រោះដូច្នោះ ទើបអារាមនោះ ហៅថា សមយប្បវាទកោ ។ អារាមនោះឯង ឈ្មោះថា មានជួរនៃដើម ទន្លាប់ខ្ញុំព័ទ្ធជុំវិញ ព្រោះជាអារាមដែលមានជួរដើមទន្លាប់ខ្ញុំ គឺជួរដើមទន្លាប់ខ្ញុំព័ទ្ធ ជុំវិញ ។ ព្រោះក្នុងអារាមនោះ មុនដំបូង មានសាលាត្រឹមតែមួយខ្នងបុណ្ណោះ ក្រោយមក ជនទាំងឡាយ អាស្រ័យបរិព្វាជកអ្នកមានបុណ្យច្រើន សាង សាលាច្រើនខ្នង ព្រោះដូច្នោះ ទើបអារាមនោះ ហៅថា ឯកសាលកោ ដោយ អំណាចនៃឈ្មោះដែល៉នមក ព្រោះអាស្រ័យសាលាមួយខ្នងនោះឯង ។ អារាមនោះសមូរណដោយផ្បា និងផ្លែ ជាសួនព្រះនាងមល្លិការាជទេវីរបសខ្ញុំ ព្រះ