សុភមាណពកថា

សុភសូត្រមានពាក្យផ្តើមថា ឯវម្មេ សុតំ ។ប្បេ។ សាវត្ថិយំ ជាដើម ។ តទៅនេះជាការអឍិបាយបទ ដែលលំបាកក្នុងសុភសូត្រនោះ បទថា អចិរបរិនិព្វុតេ ភគវតិ អធិបាយថា កាលព្រះដមានព្រះភាគ ទ្រងខ្ញុំបរិនិព្វាន ហើយមិនយូរ ប្រមាណ ១ ខែ បន្ទាបខ្ញុំពីឋ្កៃបរិនិព្វាន សេចក្តីនេះ លោកលេ សំដៅដល់ខ្ញុំឋ្កៃដែលព្រះអានន្ទកាន់ខ្ញុំត្រ និងចីវររបស់ខ្ញុំព្រះដមានព្រះភាគ ហើយមកគងខ្ញុំឆាន់ខ្ញុំថ្នាំបញ្ចុះផ្សំដោយទឹកដោះក្នុងវិហារ ដោយន័យដែលលេ ហើយក្នុងពាហិរនិទាន ។ បទថា តោទេយ្យបុត្តោ ប្រែថា បុត្ររបស់ខ្ញុំតោទេយ្យហ្ម្រណ៏ មានរេឧងតំណាលថា មិនឆ្កាយពីក្រុងសាវត្ថី មានស្រុកមួយឈ្មោះ តុទិគ្រាម ព្រោះព្រាហ្មណ៏ជាអ្នកឍំ ក្នុងស្រុកតុទិគ្រាម ទើបមានឈ្មោះថា តោទេយ្យព្រាហ្មណ៏ មានទ្រព្យសមត្តិប្រមាណ ៤៥ កោដិ តែគាត់ខ្ញុំជាអ្នក កំណាញ់ខ្ញុំយាងក្រៃលែង គាត់ខ្ញុំគិតថា ឈ្មោះថា ការមិនអសខ្ញុំនៃភោគសមត្តិ រមែងមិនមានដល់ខ្ញុំអ្នកោ ហើយគាត់ខ្ញុំកមិនអ្វោដលខ្ញុំបុគ្គលណាមួយ គាត់ខ្ញុំ ទូន្មានបុត្រថា បុគ្គលអ្នកឈ្លាសវៃ គួរមើលការអសខ្ញុំទៅនៃថ្នាំបន្តកខ្ញុំភ្នែក ការធ្វើ ដំបូករបស់ខ្ញុំកណ្តេរ ការឍ្វើសមុករបស់ខ្ញុំឃ្មុំ ហើយគប្បីគ្របខ្ញុំគ្រងផ្ទះ កាល គេបោត្រសញ្ជឹងគិតដល់ខ្ញុំការមិនយោងនេះហើយ កាលស្លាបខ្ញុំទៅ កទៅកើត ជាឆ្បែ នៅត្រងខ្ញុំផ្ទះនោះឯង សុភមាណពជាបុត្រ ស្រឡាញ់ខ្ញុំឆ្បែនោះណាសខ្ញុំ ោ ស៊ីអាហារដូចគ្នានឹងខ្លួន ពដេកលើទីដេកយាងល្អ ។ ឋ្កៃមួយ កាលសុភមាណពចេញអំពីស្រុកទៅ ព្រះដមានព្រះភាគទ្រងខ្ញុំចូលទៅបិណ្ឌតក្នុងស្រុក នោះ ឆ្បែឃើញព្រះដមានព្រះភាគ ទើបព្រុសរតខ្ញុំចូលទៅជិតព្រះអង្គ ព្រះដ មានព្រះភាគបានត្រាសខ្ញ