សីលក្ខន្ធ

តែម្យាងកទេ សេចក្តីសាបសូន្យដឍំកកើតដល់ខ្ញុំមនុស្សលោក ព្រមទាំងទេវលោក ឥឡូវនេះ អ្នកដទៃណាហ្ន នឹងផុតសេចក្តីស្លាប់ខ្ញុំ បុគ្គលដប្រសើរ របស់ខ្ញុំមនុស្សលោក ព្រមទាំងទេវលោក គងខ្ញុំបរិនិព្វាន៉ន ឥឡូវនេះ មច្ចុរាជ នឹងខ្មាសអ្នកណា សុភមាណពប្រគេនអាហារ ដែលសមគួរដល់ខ្ញុំការឆានខ្ញុំ និង ភេសជ្ជ់ដល់ខ្ញុំព្រះឋេរ់កាលឋ្កៃម្សិលមិញ កាលសម្រេចភត្តកិច្ច ទើបអង្គុយ ក្នុងចំណែកមាង ។ បទថា ឧបដ្ឋាកោ សន្តិកាវចរោ សេចក្តីឋា ជាៀបដ្ញាក នៅក្នុងសម្នាកខ្ញុំ មិនស្វែងរកទោស ។ បទថា សមីបចារី នេះ ជាវេវចន់ របស់ខ្ញុំបទមុន ព្រោះហេតុអ្វី ទើបសុភមាណពសួរថា ព្រះគោតម៉នត្រាសខ្ញុំ សរសើរគុណនៃធមពួកណា ។បានឱឋា សុភមាណពមានបរិវិតក្បយាងនេះថា ព្រះគោតមដចម្រើន ញ៉ាំងមនុស្សលោកនេះតោំងនៅក្នុងធមទាំងឡាយណា ធមទាំងឡាយនោះ កាលព្រះគោតមបរិនិព្វានទៅហើយ សាបសូន្យទៅដែរ្ថ ហ្ន ្ថតាំងនៅ បើតាំងនៅ ព្រះអានន្ទនឹងដឹង ខឥុំសូមឿកាសសួរ ដូច្នេះ ព្រោះ ហេតុនោះ ទើបសុភមាណពសួរ ។ គ្រានោះ ព្រះឋេរ់៉នស្រេង្ពាះបិដក ៣ ដោយខន្ធ ៣ កាលនឹងសម្តែងដល់ខ្ញុំសុភមាណព ទើបលេឋា តិណ្ណំ ខោ ដូច្នេះជាដើម ។ សុភមាណពគិតថា អញកំណត់ខ្ញុំសេចក្តី ដែលលោកលេ ដោយសងេបមិន៉ន នឹងសួរដោយពិស្តារ ទើបលេឋា កតមេសំ តិណ្ណំ ដូច្នេះជាដើម ។ សីលក្ខន្ធ [ ១២០-១២១ ] កាលព្រះអានន្ទសម្តែងខន្ធទាំងនោះ ដោយបទថា អរិយស្ស សីលក្ខន្ធស្ស ដូច្នេះ ទើបសុភមាណពសួរជាសេចក្តីមួយ… ទេឲ្យត