អដ្ឋកថា លោហិច្ចសូត្រទី ១២

លោហិច្ចសូត្រ មានពាក្យផ្តើមថា ឯវម្មេ សុត្តំ ។ បេ ។ កោសលំ ជាដើម ។ តទៅនេះ ជាការអឍិបាយបទ ដែលលំបាកក្នុងលោហិច្ចសូត្រនោះ បទថា សាលវតិកា ជាឈ្មោះរបស់ខ្ញុំស្រុកនោះ ។បានឱមកថា ស្រុកនោះ ព័ទ្ធដោយដើមរាំងភ្នំ ដុះជាជួរទៅតាមលំដាប់ខ្ញុំ ដូចព័ទ្ធដោយរបង ព្រោះដូច្នោះ ទើបហៅថា ស្រុកសាលវតិកា ។ បទថា លោហិច្ចោ ជាឈ្មោះហ្ម្រណ៏ នោះ ។ [ ១៥៤-១៥៧ ] បទថា បបកំ គឺឈ្មោះថា អាក្រក់ខ្ញុំ ព្រោះវេឲ្យរចាក ការអនុគ្រោះអ្នកដទៃ ។ តែមិនមែនៀច្ឆេទទិដ្ឋិ និងសស្សតទិដ្ឋិណាមួយឡើយ ។ បទថា ឧប្បន្នំ ហោតិ គឺកើតឡើងហើយបានដល់ខ្ញុំ មិនមែនត្រឹមតែកើតក្នុង ចិត្តតែម្យ៉ាងបុណ្ណោះ ។បានឱឋា លោហិច្ចហ្ម្រណ៏នោះ និយាយយាងនោះ សូមីក្នុងកណ្តាលបរិស័ទ តាមអំណាចរបស់ខ្ញុំចិត្ត ។ បទទាំងឡាយថា កិញ្ហិ បរោ បរស្ស នេះ អធិបាយថា អ្នកដទៃនឹងនិយាយថា បុគ្គលដែលត្រូវ គេទូន្មាននឹងធ្វើអ្វី ដល់ខ្ញុំអ្នកទូន្មាននោះន ខ្លួនឯងនុះឯង គួរសក្បារ់ គោរព កុសលធមដែលខ្លួន៉នហើយ ។ បទថា រោសិកំ ន្ហាបិតំ អាមន្តេសិ សេចក្តីឋា លោហិច្ចហ្ម្រណ៏ ហៅជាងកោរកាតខ្ញុំ១៌ ដែល៉នឈ្មោះជាត្ថីលិង្គយាងនេះថា រោសិកាបានឱ ។ ថា លោហិច្ចព្រាហ្មណ៏ ជ្រាបដល់ខ្ញុំការយាងមក របស់ខ្ញុំព្រះមានព្រះភាគហើយ គិតថា ការដែលអញទៅគាល់ខ្ញុំព្រះសម្បុទ្ឍដែលប្រឋាបខ្ញុំ នឹងជាភារ់ តែអញ នឹងអារាធនាទ្រោងខ្ញុំយាងមកកាន់ខ្ញុំផ្ទះ ហើយចូលគាល់ខ្ញុំ និងថ្វាយអាគន្តុកភិកា តាមកម្លាំង ព្រោះដូច្នោះ ទើបលោហិច្ចហ្ម្រណ៏ ហៅរោសិកា ជាងកោរ កាតខ្ញុំនោះមក ។