អដ្ឋកថា តេវិជ្ជសូត្រទី ១៣

តេវិជ្ជសូត្រមានពាក្យផ្តើមថា ឯវម្មេ សុត្តំ ។ បេ ។ កោសលេសុ ជាដើម ។ តទៅនេះនឹងពណនាបទដែលលំបាកក្នុងព្រះសូត្រនោះ ។ បទថា មនសាកត ជាឈ្មោះរបស់ខ្ញុំស្រុកនោះ ។ បទថា ឧត្តរេន មនសាកតស្ស គឺទិសខាងជើង មិនឆ្កាយអំពីស្រុកមនសាកត់ ។ បទថា អម្ពវនេ គឺក្នុងព្រៃស្វាយសាវបានឱឋា ភូមិភាគនោះគួររីករាយ ខាងក្រោម ក្រាលខ្សាច់ខ្ញុំដូចគ្នានឹងផែន្រកខ្ញុំ ខាងលើ ជាព្រៃស្វាយ មានមែក និងស្លឹក ក្រាសខ្ញុំ ដូចពិតានប្រកខ្ញុំដោយកែវមណី ព្រះមានព្រះភាគប្រឋាបខ្ញុំនៅក្នុងអម្បវ័ន ដោយសេចក្តីសុខកើតអំពីវិវេក សមគួរដល់ខ្ញុំព្រះពុទ្ធទាំងឡាយ ។ បទថា អភិញ្ញាតា អភិញ្ញាតា គឺជាអ្នកដែលគេដឹងទួទៅក្នុង តំបនខ្ញុំនោះ… ព្រោះដល់ខ្ញុំព្រមដោយគុណសមត្តិ មានកុលចាតិតជាដើម ។ បទថា វង្កី ជាដើម ជាឈ្មោះរបស់ខ្ញុំហ្ម្រណមហាសាលទាំងនោះ ។ បណ្តា ហ្ម្រណមហាសាលទាំងនោះ វង្បីនៅស្រុកឿបសាទ់ តារុក់នៅស្រុក ច្ឆានង្ពល់ េករសាតិនៅៀក្បដ្ញនគរ ជាណុស្សោណិនៅសាវត្ថី តោទេយ្យ់ នៅតុទិគ្រាម ។ បទថា អញ្ញេ ច សេចក្តីឋា បណ្តាជនជាច្រើនពួកដទៃ មក អំពីលំនៅរេឲ្យង… ខ្លួន ហើយអាស្រ័យនៅក្នុងស្រុកមនសាកត់នោះ ។បានឱឋា ព្រោះស្រុកមនសាកត់គួរជាទីរីករាយ ទើបហ្ម្រណ៏ទាំងនោះ នាំគ្នាសាងផ្ទះ ជិតត្រើយស្ទឹងក្នុងស្រុកមនសាកត់នោះ ធ្វើរបងព័ទ្ធជុំវិញ ហាមអ្នកដទៃ ចូលទៅ នាំគ្នាទៅនៅក្នុងទីនោះ តាមលំដាប់ខ្ញុំ ។ បទថា វាសេដ្ឋភារទ្វាជានំ សេចក្តីឋា វាសេដ្ឋមាណព ជាសិស្សរបស់ខ្ញុំ េករសាតិហ្ម្រណ៏ ភារទ្វាជមាណពជាសិស្សរបស់ខ្ញុំតារុកហ្ម្រណ៏ ។បាន ឱឋា មាណពទាំងពីរនោះបរិបូណដោយជាតិ សិក្សាចបខ្ញុំត្រៃវេទហើយ ។ បទថា ជង្ឃវិហារំ គឺដើរចុះឡើងស្រោួលជើង ដើមីបន្ទោបង