អធិប្បាយការកំណត់អាយុជាដើម

[ ២-៤ ] ក្នុងបទទាំងនោះ គប្បីជ្រាបវិនិច្ឆ័យក្នុងការកំណត់ខ្ញុំអាយុ ដូច្នេះ បទទាំងពីរនេះថា បរិត្តំ លហុកំ ជាវេវចន់របស់ខ្ញុំអាយុតិចនុះឯង ។ ព្រោះថា អាយុណាតិច អាយុនោះ រមែងជារបស់ខ្ញុំបន្តិចបន្តួច និងស្តួចស្តើង ។ បទថា អប្បំ វា ភិយ្យោ គឺអាយុច្រើនជាង ១០០ ឆ្នាំ មានតិច ។ គ្រា នៅមិនដល់ខ្ញុំ ១០០ ឆ្នាំ រមែងរសខ្ញុំនៅ ២០ ឆ្នាំ ៣០ ឆ្នាំ ៤០ ឆ្នាំ ៥០ ឆ្នាំ ៦០ ឆ្នាំ ។ តែអ្នកអាយុវែងយាងនេះ លំករក៉នណាសខ្ញុំបានថា អ្នកឯណោះ នៅយូរយាងនេះ គួរនាំគ្នាទៅមើលក្នុងទីនោះ។ បណ្តាអ្នកមានអាយុវែងនោះ ៀសិកាវិសាខានោន ១២០ ឆ្នាំ េករសាតិហ្ម្រណ៏ ព្រហ្មាយុហ្ម្រណ៏ សេលហ្ម្រណ៏ វរីព្រាហ្មណ៏ ព្រះអានន្ទត្ថេរ ព្រះមហាកស្សបត្ថេរ កមានអាយុ ១២០ ដូចគ្នា តែព្រះអនុរុទ្ធត្ថេរ នៅដល់ខ្ញុំ ១៥០ ឆ្នាំ ព្រះ ពាកុលត្ថេរនៅដល់ខ្ញុំ ១៦០ ឆ្នាំ ភិកុរូបនេះ មានអាយុវែងជាងគេទាំងអសខ្ញុំ ។ សូមីលោកកនៅមិនដល់ខ្ញុំ ២០០ ឆ្នាំ ។ ព្រះឍើសត្វទាំងឡាយ មានព្រះ វិបស្សីជាដើម ចុះកាន់ខ្ញុំបដិសន្ធិ ក្នុងគភព្រះមាតា ដោយអសងារិកចិត្ត សហគត់ដោយសោមនស្ស និងសមយុត្តដោយញាណ ដែលជាចំណែក ខាងដើមនៃមេត្តា កាលបដិសន្ឍិដោយចិត្តនោះ នឹងមានអាយុមួយអសងេយ្យ ។ ដោយហេតុនេះ ទើបព្រះពុទ្ធទាំងពួង មានព្រះជន្មាយុមួយអសងេយ្យ ។ សួរថា ព្រោះហេតុអ្វី ទើបព្រះអង្គទាំងនោះ មិនតាំងនៅដល់ខ្ញុំអសងេយ្យ ឆ្លើយថា វិបត្តិនៃរដូវ និងភោជន ពិតហើយ អាយុរមែងសាបសូន្យខ្លះ រមែង ចម្រើនខ្លះ ដោយអំណាចនៃៀតុ និងភោជន ។