អធិប្បាយ អំពីទេវទូត

ភាណវារទី ១ ចប់ អធិប្បាយ អំពីទេវទូត [ ៣២-៣៥ ] គប្បីជ្រាបក្នុងភាណវារ់ទីពីរដូច្នេះ បទថា គោបនសិវង្កំ គឺមានឆ្គឹងជំនីកោងដូចបង្បងខ្ញុំ ។ បទថា ភគ្គំ សេចក្តីឋា មានខ្នងកោង ក្នុងទីទាំង ៣ គឺត្រងខ្ញុំក ចង្បេះ និងជង្ពងខ្ញុំទាំង ២ ។ បទថា ទណ្ឌបរាយនំ គឺ ទៅដោយឈើច្រត់ខ្ញុំ មានឈើច្រត់ខ្ញុំជាទីពឹង ។ បទថា អាតុរំ គឺរសាបខ្ញុំរសលខ្ញុំ ព្រោះជរា ។ បទថា គតយោព្វនំ គឺកន្លងវ័យកំលោះ តាំងនៅក្នុងបច្ឆិមវ័យ ។ បទថា ទិស្វា សេចក្តីឋា ព្រះរាជកុមារហែហមដោយពួកពលប្រមាណកន្លះ យោជន៏បានឍ្វើការរក្សាយាងល្អ ទ្រងខ្ញុំទតឃើញបុរសនោះ ដែលព្រហ្មជានខ្ញុំ សុទ្ធាវាស និងព្រហ្មជាខីណាស្រព សម្តែង្រកដខាងមុខរឋ ដោយអានុភាព របស់ខ្ញុំព្រះអង្គ ក្នុងឿកាសដែលរថនៅខាងមុខ ពួកពលនៅខាងក្រោយ ។ ៉នឱឋា មហាព្រហ្មជានខ្ញុំសុទ្ធាវាសត្រិះរិះឋា ព្រះមហាបុរស ទ្រងខ្ញុំជាបខ្ញុំក្នុង កាមគុណទាំង ៥ ដូចដំរីជាបខ្ញុំភកខ្ញុំ អញនឹងញ៉ាំងសតិោកើតដល់ខ្ញុំមហាបុរស នោះ ដូច្នេះ ទើបកាឡាខ្លួនជាបុរសនោះ ។ ម្យ៉ាងទេឲ្យត ព្រះឍើសត្វក្តី សារថីក្តី កទតឃើញ ឃើញបុរសដែលមហាព្រហ្មនិម្មិតហើយយាងនេះ ។ ពិតហើយ សូមីព្រហ្មទាំងឡាយ៉នសម្តែងបុរសនោះ កដើមីការមិនប្រមាទ របស់ខ្ញុំព្រះឍើសត្វ និងដើមីការសន្ទនារបស់ខ្ញុំសារថី ។ ព្រះរាជកុមារត្រាសខ្ញុំ សួរថា បុគ្គលនេះជាអ្វី ។ សារថីទូលថា បពិត្រព្រះអង្គ បុគ្គលនេះជាមនុស្ស ចាសខ្ញុំ ។ សួរថា សេចក្តីនេះ លោកលេដូចម្តេច ឆ្លើយថា ព្រះរាជកុមារ ត្រាសខ្ញុំសួរថា ន្សែារថី ខឥុំមិនឍ្លាបខ្ញុំឃើញបុរសបែបនេះមកអំពីមុនឡើយ ។