មហានិទានសូត្រទី ២

ខ្ញុំបានស្តាប់មកយ៉ាងនេះ ។ សម័យមួយ ព្រះមានព្រះភាគ ជាម្ចាស់ ទ្រង់ប្រថាប់នៅក្នុងកម្មាសទ្ទម្មនិគម របស់អ្នកកុរុ ក្នុងកុរុជនបទ ។ លំដាប់នោះ ព្រះអានន្ទមានអាយុចូលទៅគាល់ព្រះមានព្រះភាគ លុះចូលទៅដល់ ហើយ ក៏ថ្វាយបង្គំព្រះមានព្រះភាគ ហើយអង្គុយក្នុងទីដ៏សមគួរ ។ លុះ ព្រះអានន្ទមានអាយុអង្គុយក្នុងទីដ៏សមគួរហើយ ទើបក្រាបទូលព្រះមានព្រះភាគ ដូច្នេះថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចម្រើន អស្ចារ្យណាស់ បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចម្រើន ចម្លែកណាស់ បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចម្រើន ព្រោះបដិច្ចសមុប្បាទនេះជ្រៅហួស ប្រមាណផង ប្រាកដជាជ្រៅផង ទោះបីមានជម្រៅបុណ្ណោះ ក៏គង់តែប្រាកដ ដល់ខ្ញុំព្រះអង្គ ថាហាក់ដូចជារាក់ក្រៃពេក ។ ព្រះអង្គត្រាស់ថា ម្នាលអានន្ទ អ្នកកុំពោលយ៉ាងនេះឡើយ ម្នាលអានន្ទ អ្នកកុំពោលយ៉ាងនេះឡើយ បដិច្ចសមុប្បាទនេះជ្រៅផង ប្រាកដជាជ្រៅផង ។ ម្នាលអានន្ទ ព្រោះមិនបានត្រាស់ដឹង ព្រោះមិនបានចាក់ធ្លុះនូវធម៌នុ៎ះឯង ទើបពួកសត្វនេះកើតទៅជាស្មុគស្មាញ ដូចជាតម្បាញ ( ដែលកណ្តុរកាត់ ) ដូចជាអំបោះត្រូវទឹកបាយរបស់ជាង តម្បាញ ឬដូចជាសម្បុកសត្វស្លាប ដូចជាស្មៅយាប្លង និងស្មៅដំណេក ទន្សាយដែលជំពាក់គ្នាយ៉ាងនេះ ទើបមិនកន្លងនូវអបាយ ទុគ្គតិ និងសង្សារបាន ។ ម្នាលអានន្ទ កាលបើមានគេសួរថា ជរា និងមរណៈកើតមាន ព្រោះធម៌នេះមានដែរឬ គប្បីឆ្លើយតបថា មាន ។ បើគេសួរទៀតថា ជរា និងមរណៈកើតមានព្រោះអ្វីជាបច្ច័យ គប្បីប្រាប់គេថា ជរា និងមរណៈ កើតមានព្រោះជាតិជាបច្ច័យ ។ ម្នាលអានន្ទ កាលបើមានគេសួរថា ជាតិ កើតមានព្រោះធម៌នេះជាបច្ច័យ មានដែរឬ គប្បីប្រាប់គេថា មាន ។ បើគេ សួរទៀតថា ជាតិកើតមានព្រោះអ្វីជាបច្ច័យ គប្បីប្រាប់គេថា ជាតិកើតមាន