អដ្ឋកថា មហានិទានសូត្រទី ២

មហានិទានសូត្រមានពាក្យផ្តើមថា ឯវម្មេ សុតំ ។ បេ ។ កុរូសុ ដូច្នេះ ។ តទៅនេះ ជាពណនាបទដែលលំបាកក្នុងព្រះសូត្រនោះ បទថា កុរូសុ វិហរតិ សេចក្តីឋា ព្រះរាជកុមារអ្នកជនបទ ឈ្មោះថា កុរុ ទីប្រឋាបខ្ញុំរបស់ខ្ញុំព្រះរាជ កុមារនោះជាជនបទមួយ លោកលេឋា កុរូសុ ដោយសព្ទដែលបន្ថែម ចូលមក ក្នុងជនបទឈ្មោះកុរូសុនោះ ព្រះអដ្ញកឋាចារ្យទាំងឡាយលេឋា ក្នុងរជ្ជកាលព្រះទមន្ឍាតុ ពួកមនុស្សក្នុងទ្វីប ៣ ៉នឱមកថា ជម្បូទ្វីប ជាទី កើតរបស់ខ្ញុំៀត្តមបុរស រាបខ្ញុំពីព្រះពុទ្ធ ព្រះបច្ចេកពុទ្ធ ព្រះមហាសាវ័ក និងស្តេច ចក្រពត្តិ ជាទ្វីបៀត្តម គួររីករាយក្រៃលែងណាសខ្ញុំ ទើបនាំគ្នាមកជាមួយស្តេច ចក្រពត្តិមន្ឍាតុរាជ អ្នកបង្វិលចក្រកែវ ហើយទៅកាន់ខ្ញុំទ្វីបទាំង ៤ លំដាប់ខ្ញុំនោះ ព្រះរាជាត្រាសខ្ញុំសួរបរិនាយកកែវថា នៅមានទីរីករាយជាងមនុស្សលោក ្ថទេ ហ្ន បរិនាយកកែវក្រាបទូលថា បពិត្រព្រះអង្គ ព្រោះហេតុអ្វី ទើបព្រះអង្គ ត្រាសខ្ញុំយាងនោះ ទ្រងខ្ញុំមិនឃើញអានុភាពរបស់ខ្ញុំព្រះចន្ទ និងព្រះអាទិត្យ ថាន់របស់ខ្ញុំព្រះចន្ទ និងព្រះអាទិត្យទាំងនោះ គួររីករាយជាងនេះមិនមែន្ថ ព្រះរាជា នទ្រងខ្ញុំបង្ញោះចក្រកែវទៅក្នុងទីនោះ ។ មហារាជទាំង ៤ ៉នស្តាប់ខ្ញុំថា ព្រះទមន្ឍាតុរាជយាងមកហើយ គិត ថា ព្រះរាជាទ្រងខ្ញុំនូវទ្ឍិច្រើន អញមិនអាចនឹងចាំង៉ន ទើបប្រគល់ខ្ញុំរាជសមត្តិរបស់ខ្ញុំខ្លួនោ ព្រះទមន្ឍាតុរាជទ្រងខ្ញុំទទួលរាជសមត្តិនោះហើយ ត្រាសខ្ញុំ