រឿងភិក្ខុបំពេញសារាណីយធម៌

ដូចគ្នានឹងតិត្ឋិយបរិវាស កាលដាចខ្ញុំមួយដង កត្រូវបំពេញជាថ្មី ។ ចំណែក ភិកុណាកើតសេចក្តីសបាយចិត្តថា នេះជាលាភរបស់ខ្ញុំអញហ្ន អញ៉ន ដោយល្អហើយហ្ន ដែលអញមិនត្រូវ្របខ្ញុំដល់ខ្ញុំវត្ថុដែលមាននៅក្នុង៉ត្រ សព្រហ្មចារីកនាំគ្នាឆាន់ខ្ញុំ ឈ្មោះថា សារាណីយឍមនោះពេញហើយ ។ ភិក្ខុ ដែលមានសារាណីយឍមពេញយាងនេះហើយ រមែងមិនមានសេចក្តីច្រណែន មិនមានសេចក្តីកំណាញ់ខ្ញុំ ។ ភិកុនោះ រមែងជាទីស្រឡាញ់ខ្ញុំរបស់ខ្ញុំមនុស្សទាំងឡាយ និងរមែងរកបច្ច័យ៉នងាយ ។ របស់ខ្ញុំដែលនៅក្នុង៉ត្រ ដែលគេ ប្រគេនដល់ខ្ញុំភិកុនោះ រមែងមិនអសខ្ញុំទៅ ។ លោករមែង៉នតែរបស់ខ្ញុំដប្រសើរ ក្នុងទីដែលគេចែករបស់ខ្ញុំ ។ កាលជួបនូវភ័យ ្ថសេចក្តីស្រេកឃ្លាន ពួកទេវតា កជួយខ្វល់ខ្ញុំខ្វាយ ។ ក្នុងសេចក្តីនោះ មានរេឧងនេះជាៀទាហរណ៏ដូចតទៅនេះ រឿងភិក្ខុបំពេញសារាណីយធម៌ ៉នឱឋា ព្រះតិស្សត្ថេរ នៅក្នុងលេណគិរិ អាស្រ័យមហាគិរីគ្រាម ។ ព្រះមហាឋេរ់ ៥០ អង្គ ទៅកាន់ខ្ញុំនាគទ្វីប បំណងនឹងថ្វាយបង្គំព្រះចេតិយត្រ ាច់ខ្ញុំបិណ្ឌតក្នុងសិរិគ្រាម មិន៉នវត្ថុអ្វីមួយឡើយ កនាំគ្នាចេញទៅ ។ ព្រះឋេរ់ កាលចូលទៅជួបព្រះឋេរ់ទាំងនោះហើយ សួរថា លោកម្ចាស់ខ្ញុំនអាហារ ហើយ្ថ ព្រះឋេរ់ទាំងនោះឆ្លើយថា ពួកខឥុំនាំគ្នាទៅទីចារិកហើយ ។ ព្រះឋេរ់ដឹងថា ព្រះឋេរ់ទាំងនោះមិន៉នអាហារ ទើបលេឋា លោកម្ចាស់ខ្ញុំ មេត្តារងខ្ញុំចាំនៅត្រងខ្ញុំនេះសិន ទម្រាំខឥុំមក ព្រះឋេរ់ទាំងនោះឆ្លើយថា ពួកខឥុំមាន ដល់ខ្ញុំទៅ ៥០ អង្គ មិន៉នត្រឹមតែទឹកសើម៉ត្រ ។