អដ្ឋកថា មហាគោវិន្ទសូត្រទី ៦

មហាគោវិន្ទសូត្រ មានពាក្យផ្តើមថា ឯវម្មេ សុត្តំ ដូច្នេះ ។ តទៅនេះជាក្យពណនាបទ ដែលជ្រាលជ្រៅក្នុងមហាគោវិន្ទសូត្រនោះ ។ បទថា បញ្ចសិខ សេចក្តីឋា មានជុក ៥ គឺមានសកខ្ញុំ ៥ ក្ចុំ ។បានឱឋា ប្ចសិខគន្ឍព្វបុត្រនោះ ក្នុងវេលាធ្វើប្ទុកម្ម ក្នុងអត្តភាពជាមនុស្ស នៅជា កុមារនៅឡើយ ។ ក្នុងកាលនៅក្មេងទុកជុក ៥ កញ្ចុំ ជាប្រធាននៃក្មេង ឃ្វាលគោទាំងឡាយ នាំពួកក្មេង… ដទៃធ្វើសាលា ក្នុងទីដែលមានផ្លូវបែកជា ៤ ជីកស្រះឈូក ឍ្វើស្បាន ពង្រាបផ្លូវដែលមិនរាបស្មើ ជញ្ជូនឈើមកធ្វើភ្លៅ និងឈើសបកភ្លៅរបស់ខ្ញុំយានទាំងឡាយ តែងតែធ្វើបុណ្យបែបនេះ ដូចដែល លេមកហើយ កស្លាបខ្ញុំទាំងនៅក្មេង ។ រាងកាយរបស់ខ្ញុំកុមារនោះ ជារាងកាយ ដែលគួរស្រឡាញ់ខ្ញុំ គួរ្រថ្នា គួរពេញចិត្ត ។ កាលកុមារនោះស្លាបខ្ញុំ ហើយ កទៅកើតក្នុងទេវលោកជានខ្ញុំចាតុម្មហារាជិកា មានអាយុ ៩ លានឆ្នាំ ។ រាងកាយរបស់ខ្ញុំទេវបុត្រនោះដូចជាដុំមាស មានទំហំ ៣ គាវុត ។ ទេវបុត្រ នោះប្រដាប់ខ្ញុំអលង្បារប្រមាណ ៦០ រទេះ ព្រោះព្រំគ្រឿងក្រអូបប្រមាណ ៩ ក្គម ស្លេកដណ្តប់ខ្ញុំសម្បតខ្ញុំទិព្វពណក្រហម សេឲ្យតផ្បាកណិការមាស មាន ៥ កន្លែង បន្តោងនៅខាងក្រោយ ត្រាច់ខ្ញុំទៅទំនងដូចក្មេងមានជុក ៥ នោះឯង ។ ទើបពួកទេវតាស្ពាលខ្ញុំទួទៅថា ប្ចសិខ់ ដូច្នេះ ។ បទថា អភិក្កន្តាយ រត្តិយា គឺរាត្រីឈានកន្លងទៅហើយ គឺអសខ្ញុំទៅហើយ ។ សេចក្តីឋា កន្លងទៅ ហើយមួយចំណែក ។ បទថា អភិក្កន្តវណ្ណោ គឺមានរស្មីគួរស្រឡាញ់ខ្ញុំ គួរ