ជម្លោះសក្យ និងកោលិយវង្ស

មហាសមយសូត្រមានពាក្យថា ឯវម្មេ សុតំ ដូច្នេះ ។ តទៅនេះ ជាពណនាតាមលំដាប់ខ្ញុំបទក្នុងមហាសមយសូត្រនោះ ។ បទថា សក្កេសុ សេចក្តីឋា ជនបទមួយ ជាទីនៅនៃព្រះរាជកុមារដែល៉នព្រះនាម ថា សក្ប់ ព្រោះអាស្រ័យព្រះៀទានថា អើហ្ន កុមារទាំងនេះ ក្លេវក្លាពិត តាមន័យនៃការកើតឡើង ដែលលេហើយក្នុងអម្បដ្ញសូត្រ កហៅថា សក្ប់ ទាំងឡាយ ។ ក្នុងជនបទនៃពួកសក្ប់នោះ ។ បទថា មហាវនេ គឺក្នុងព្រៃ ធំដែលកើតឯងមិន៉នដាំទុក ជាបខ្ញុំពីកបិលវត្ថុទលខ្ញុំគ្នានឹងព្រៃហិមពាន្ត ។ បទថា សព្វេហេវ អរហន្តេហិ គឺអ្នកសម្រេចព្រះអរហន្ត ក្នុងឋ្កៃដែលត្រាសខ្ញុំ ព្រះសូត្រនេះឯង ។ តទៅនេះជាលំដាប់ខ្ញុំក្យ ។ ៉នឱមកថា អ្នកសក្យ់ និងកោលិយ់ នាំគ្នាទប់ខ្ញុំទឹកស្ទឹង ឈ្មោះ រោហិណីក្នុងចន្លោះនគរកបិលវត្ថុ និងនគរកោលិយ់ ដោយទំនប់ខ្ញុំតែមួយ បុណ្ណោះ ហើយសាបព្រោះ ។ តមកក្នុងដើមខែជេស្ញ កាលសំណាបកំពុង ស្វិត ពួកកម្មកររបស់ខ្ញុំអ្នកនគរទាំងពីរកប្រជុំគ្នា ។ ក្នុងទីប្រជុំនោះ ពួកអ្នក នគរកោលិយ់និយាយថា ទឹកនេះកាលត្រូវទាំងពីរចំណែកនាំយកទៅប្រើ ពួក អ្នកកមិនគ្របខ្ញុំគ្រាន់ខ្ញុំ ពួកខឥុំកមិនគ្របខ្ញុំគ្រាន់ខ្ញុំ តែសំណាបរបស់ខ្ញុំពួក ខឥុំនឹង សម្រេចដោយទឹកត្រឹមតែមួយដងបុណ្ណោះ សូមពួកអ្នកទោកដល់ខ្ញុំពួកខឥុំចុះ ។ អ្នកនគរកបិលវត្ថុកនិយាយថា កាលពួកអ្នកដាកខ្ញុំស្រូវពេញជង្រុកហើយ ពួក ខឥុំនឹងយកស្បានខ្ញុំ កែវមណី និងកហាបណ់ មានដៃកាន់ខ្ញុំក្ជេ និងទៃជាដើម ដើរទៅជិតទ្វារផ្ទះរបស់ខ្ញុំពួកអ្នកកមិន៉ន សូមីសំណាបរបស់ខ្ញុំពួកខឥុំកសម្រេច ដោយទឹកត្រឹមតែម្តងដូចគ្នា សូមពួកអ្នកទោកនេះដល់ខ្ញុំពួកខឥុំចុះ ពួកខឥុំមោន ៉ន ។ ឯពួកខឥុំកមោន៉ន ។ កាលឈ្លោះគ្នា ដេឲ