រឿងមឃមាណព

សម្រេចគុណវិសេស គឺ មគ្គផល ម្នាលអ្នកនិទុក សូមីពួកខឥុំព្រះអង្ពកមក ដើមីសម្រេចធមនោះ ។ បទថា អាគតម្ហាបិ គឺដល់ខ្ញុំព្រមហើយ ។ បទថា កតាវកាសា ភគវតា បញ្ហំ បុច្ឆេមុ មារិសា សេចក្តីឋា ប្រសិនបើព្រះមាន ព្រះភាគ ប្រទានព្រះឿកាសហើយ បពិត្រព្រះអង្គទ្រងខ្ញុំនិទុក ពួកខឥុំព្រះអង្គ ដែលព្រះមានព្រះភាគ៉នប្រទានព្រះឿកាសហើយ នឹងគប្បីទូលសួរប្ញា ។ បទថា ទីឃរត្តំ វិសុទ្ធោ ខោ អយំ សក្កោ គឺជាអ្នកបរិសុទ្ឍ ល្អចាបខ្ញុំផ្តើមតាំងពីកាលយូរមកហើយ ។ សួរថា ក្នុងកាលយូរបុនណា ឆ្លើយថា យូរ ចាបខ្ញុំផ្តើមពីកាលជាមឃមាណពជាអ្នកស្រុកមចល់ ដែនមគឍ់ មុនពុទ្ធកាលមកម្លេះ ។ ៉នឱឋា គ្រានោះ ឋ្កៃមួយ មឃមាណពនោះ ក្រោកឡើងពីព្រឹក ព្រលឹមហើយ ទៅកាន់ខ្ញុំកន្លែងធ្វើការងារប្រចាំក្នុងស្រុក ជាមួយពួកអ្នកស្រុក យកចុងជើងនុះឯង កេឲ្យរគំនរដី និងសំរាមលាមកចេញទៅ ធ្វើកន្លែងដែលខ្លួន ឈរគោួររីករាយ ។ អ្នកដទៃកមកឈរក្នុងទីនោះ ។ ដោយហេតុត្រឹមតែ បុណ្ណោះឯង មឃមាណពកត្រឡប់ខ្ញុំនសេចក្តីរឫក ទើបកាបខ្ញុំឆ្បារកន្លែងជា រង្វង់ខ្ញុំ ត្រងខ្ញុំឍ្លាកណ្តាលស្រុក ហើយកជ្ជូនខ្សាច់ខ្ញុំមករោយ ជ្ជូនយកៀស មកបង្បាតខ្ញុំភ្លើងក្នុងវេលាត្រជាកខ្ញុំ ។ ទាំងកំលោះក្រមុំ និងមនុស្សចាសខ្ញុំ កនាំគ្នា មកអង្គុយក្នុងទីនោះ ។ ឋ្កៃមួយ មាណពកើតគំនិតថា កាលយើងទៅព្រះនគរ កឃើញព្រះរាជា និងអ្នករាជការជាអ្នកឍំជាដើម អ្នកទាំងឡាយនោះកលេ ថា ក្នុងព្រះចន្ទ និងព្រះអាទិត្យទាំងនោះ កមានទេវបុត្រឈ្មោះចន្ទ ទេវបុត្រ