អធិប្បាយបញ្ហាព្យាករណ៍

សក្បទេវរាជនោះ កទ្រងខ្ញុំចាបខ្ញុំដើមដៃអសុរក្ទាហោះទៅលើអាកាស ។ គ្រា នោះ ពួកអសុរកចាំន ពួកអសុរទាំងនោះ ស្រែកថា ចាបខ្ញុំ ចាបខ្ញុំសក្ប់កញ្ចាសខ្ញុំ ជាសត្រូវពួកយើង ពួកយើងមិនព្រមកោូនស្រីដល់ខ្ញុំសក្ប់នោះទេ ហើយកនាំគ្នា ដេញតាម ។ ស្តេចវេបចិត្តិត្រាសខ្ញុំសួរថា អ្នកណានាំទៅ ពួកអាសុរទូលថា បពិត្រមហារាជ សក្ប់កញ្ចាសខ្ញុំនាំទៅ ។ ព្រះទវេបចិត្តិត្រាសខ្ញុំថា ក្នុងបណ្តា ទេវតាដសេស សក្ប់នេះបុណ្ណោះ ប្រសើរបំផុត ចូរអ្នកចេញទៅ ។ កាល សក្បទេវរាជនាំនាងទៅហើយ កទ្រងខ្ញុំតាំងទុកក្នុងតំណែងជាធំលើស្រីរ៉ំ ២ កោដិកន្លះ ។ នាងទូលសូមពរចំេះសក្បទេវរាជថា បពិត្រមហារាជ ក្នុង ទេវលោកនេះ ខឥុំមិនមានមាតា បិតា ្ថបងប្គូនប្រុសស្រី ព្រះអង្គយាងទៅ ទីណា… សូមនាំខឥុំទៅក្នុងទីនោះផង ។ សក្បទេវរាជប្រទានប្តេជឥាឋា សាធុ ។ ព្រះមានព្រះភាគ កាលទ្រងខ្ញុំឃើញភាពដែលសក្បទេវរាជនោះ ជាអ្នកបរិសុទ្ឍ តាំងពីកាលនៅជាមឃមាណព ក្នុងស្រុកមចល់ ដូចដែលពោលមកនេះ ទើបត្រាសខ្ញុំថា សក្ប់នេះ ជាអ្នកបរិសុទ្ឍអសខ្ញុំកាលយូរហើយ ។ បទថា អត្ថសញ្ញិតំ គឺអាស្រ័យផល អាស្រ័យហេតុ ។ បឋមភាណវារ ចបខ្ញុំ អធិប្បាយ បញ្ញាព្យាករណ៍ បទថា កឹសញ្ញោជនា គឺមានអ្វីជាគ្រឿងចងបានដល់ខ្ញុំ ជាបុគ្គលត្រូវចំណងអ្វីចង ។ បទថា បុថុកាយា គឺពួកជនច្រើន ។ បទថា អវេរា គឺមិនមានការបះទង្ពិច ។ បទថា អទណ្ឌា គឺផុតពីអាជឥា គឺអាវុធ និង អាជឥា គឺធ្នូ ។ បទថា អសបត្តា គឺមិនមានសត្រូវ ។ បទថា អព្យាបជ្ជាបាន ដល់ខ្ញុំ ្រសចាកទោមនស្ស ។ បទថា វិហរេមុ អវេរិនោ គឺរមែងទោន រមែង ឍ្វើការបូជាហើយ្រថ្នាឋា ឿហ្ន សូមពោួកយើងជាអ្នកមិនមានពេឲ្យរនឹងអ្នកណា ម្នាកខ្ញុំចុះ សូមពោួកយើងម