រឿងព្រះថេរៈ ៣ អង្គ

កាលពិចារណាធមដែលគប្បីដឹងចាសខ្ញុំន ដោយចិត្តពួកណា រមែង កើតរាគ់ជាដើម ្ថការសំឡឹងរំពៃចងខ្ញុំន ដោយន័យជាដើមឋា ឿហ្ន សូមោ គ្រែងៀបករណ៏ គឺសមត្តិដែលជាទីត្រេកអររបស់ខ្ញុំអ្នកដទៃនោះ មកជារបស់ខ្ញុំ អញចុះ មកកាន់ខ្ញុំគន្លង មិនគប្បីសេព ។ តែធមទាំងឡាយរបស់ខ្ញុំព្រះឋេរ់ ៣ រូប ដោយអំណាចមេត្តាជាដើមយាងនេះថា សូមពោួកសត្វទាំងអស់ខ្ញុំ ជាអ្នក មិនមានពេឲ្យរនឹងគ្នាចុះ ធមបែបនេះ គប្បីសេព ។ ៉នឱឋា ព្រះឋេរ់ ៣ រូប ក្នុងឋ្កៃចូលវស្សាបានឍ្វើកតិកាថា អកុសល់វិតក្ប មានកាមវិតក្បជាដើម ពួកយើងមិនគប្បីត្រិះរិះ ។ លុះក្នុងឋ្កៃបវារណា ព្រះសងត្ថេរសួរភិកុពីររូបថា លោកម្ចាស់ខ្ញុំ ក្នុង ៣ ខែនេះ លោកោចិ ត្តស្ទុះទៅបុន្មានកន្លែង ។ ព្រះឋេរ់អង្គទី ១ ឆ្លើយ្របខ្ញុំថា លោកម្ចាស់ខ្ញុំ ខឥុំ មិន៉នរោតខ្ញុំចេញក្រៅបរិវេណឡើយ ។ ទើបព្រះសងត្ថេរ សួរអង្គទី ២ ថា របស់ខ្ញុំលោកបុន្មានកន្លែង ។ អង្គទី ២ នោះឆ្លើយថា លោកម្ចាស់ខ្ញុំ ខឥុំមិន៉នោ រតខ្ញុំទៅក្រៅលំនៅ ។ កាលសួរហើយ ព្រះឋេរ់ទាំង ២ រូប កនាំគ្នាសួរព្រះ ឋេរ់ថា ចុះលោកម្ចាស់ខ្ញុំវិញ ។ ព្រះឋេរ់ឆ្លើយថា ខឥុំមិន៉នស្ទោះចេញពីខន្ឍ ៥ ដែលតម្បលខ្ញុំមាំក្នុងកាយខាងក្នុងឡើយ ។ ទើបលោកទាំង ២ អង្គ ឆ្លើយ ្របខ្ញុំថា លោកម្ចាស់ខ្ញុំ លោក៉នធ្វើវត្ឋុដែលធ្វើនលំបាកហើយ ។ គប្បី សេពឍមដែលត្រូវដឹងចាសខ្ញុំន ដោយចិត្តបែបនេះចុះ ។ បទថា ឯកន្តវាទា គឺដែលឈ្មោះថា អ្នកមានក្យដែលមាន ទីបំផុតតែម្យ៉ាង ព្រោះទីបំផុតនៃក្យរបសខ្ញុំជនទាំងនេះតែមួយបុណ្ណោះ មិន