ឧទេសវារកថា

ក្នុងព្រះសូត្រនោះ បទថា ឯកាយនោ គឺជាផ្លូវតែមួយ ។ ពិតហើយ ផ្លូវមានច្រើនឈ្មោះ គឺ មគ្ព់ បន្ឋ់ បឋ់ បជ្ជ់ អ្ជស់ វដុម់ អយន់ នាវា ៀត្តរសេតុ កុល្ល់ ភិសិសង្បម់ ។ ផ្លូវនោះ ក្នុងទីនេះ លោកលេដោយ ឈ្មោះថា អយន ព្រោះដូច្នោះ ក្នុងពាក្យថា ម្នាលភិកុទាំងឡាយ ផ្លូវនេះជា ផ្លូវមូលតែមួយនេះ ទើបគួរឃើញយ៉ាងនេះថា ម្នាលភិកុទាំងឡាយ ផ្លូវនេះ ជាផ្លូវតែមួយ មិនមែនផ្លូវបែកជាពីរទេ ។ ន័យម្យ៉ាងទេឲ្យត ឈ្មោះថា ឯកាយន ព្រោះអត្ថវិគ្គហ់ឋា ជាផ្លូវដែល បុគ្គលគប្បីទៅតែម្នាកខ្ញុំឯង ។ ពាក្យថា ម្នាកខ្ញុំឯង គឺអ្នកដែលលះការច្រឡូក ច្រឡំដោយពួក ចេឲ្យសចេញទៅដោយស្កប់ខ្ញុំស្កាត់ខ្ញុំ ។ ពាក្យថា គប្បីទៅ គឺ គប្បីធ្វើដំណើរទៅ ។ ន័យម្យ៉ាងទេឲ្យត ឈ្មោះថា អយន ព្រោះអត្ថវិគ្គហ់ថា ជាគ្រឿងទៅ អធិបាយថា ទៅអំពីសង្សារវដ្តកាន់ខ្ញុំព្រះនិព្វាន ។ ផ្លូវទៅរបស់ខ្ញុំ បុគ្គលម្នាកខ្ញុំ ឈ្មោះថា ឯកាយន ។ ពាក្យថា តែមួយ គឺរបស់ខ្ញុំបុគ្គលដប្រសើរ នៃសព្វសត្វ ។ ព្រះមានព្រះភាគនោះ ទ្រងខ្ញុំប្រសើរជាងសព្វសត្វ ព្រោះដូច្នោះ ទើបលោកអធិបាយថា ផ្លូវរបស់ខ្ញុំព្រះមានព្រះភាគ ។ សត្វពួកដទៃ ទោះដើរ ទៅដោយផ្លូវនោះកពិតមែនហើយ តែផ្លូវនោះ កជាផ្លូវដើររបស់ខ្ញុំព្រះមានព្រះ ភាគបុណ្ណោះ ព្រោះជាផ្លូវដែលទ្រងខ្ញុំឍ្វើោកើតឡើង ។ ដូចត្រាសខ្ញុំក្នុងគោបកមោគ្គល្លានសូត្រថា ម្នាលព្រាហ្មណ៏ ព្រោះថា ព្រះមានព្រះភាគអង្គនោះ ជា អ្នកបង្បើតផ្លូវដែលមិនទានខ្ញុំកើតឡើង ដូច្នេះជាដើម ។ ន័យម្យ៉ាងទេឲ្យត ផ្លូវ រមែងទៅ ហេតុនោះ ទើបឈ្មោះថា អយន អធិបាយថា ទៅ គឺប្រព្រឹត្ត ទៅ ។