រឿងទុក្ខរបស់ព្រះបីតិមល្លត្ថេរ

ភិកុមួយរូបទេឲ្យត ឈ្មោះបីតិមល្លត្ឋេរ កាលនៅជាគ្រហស្ថ កាន់ខ្ញុំទងខ្ញុំ មកកោះលង្បា អសខ្ញុំ ៣ រជ្ជកាល ចូលគាល់ខ្ញុំព្រះរាជា ហើយ៉នទទួលព្រះរាជា នុគ្រោះ ឋ្កៃមួយ ធ្វើដំណើរទៅកាន់ខ្ញុំទ្វារសាលា ដែលមានទីអង្គុយ ក្រាល ដោយកន្ទេលផែងបានស្តាប់ខ្ញុំនតុម្ញាកវគ្គ ក្នុងសំយុត្តនិកាយ ខន្ធវារវគ្ពថា ម្នាលភិកុទាំងឡាយ រូបមិនមែនរបស់ខ្ញុំអ្នកទាំងឡាយទេ អ្នកទាំងឡាយ ចូរ លះបង់ខ្ញុំនូវរូបនោះចេញ រូបនោះ បើអ្នកទាំងឡាយលះបង់ខ្ញុំហើយ នឹងប្រព្រឹត្ត ទៅ ដើមីប្រយោជន៍ ដើមីសេចក្តីសុខ ដូច្នេះហើយ កគិតថា មិនមែនតែ រូបប៉ុណ្ណោះទេ វេទនាកមិនមែនរបស់ខ្ញុំខ្លួន ។ បុរសនោះធ្វើព្រះលីនោះជោ ប្រធាន ហើយចេញទៅកាន់ខ្ញុំមហាវិហារ សូមបព្វជ្ជាៀបសមទា ហើយធ្វើ មាតិកាទាំងពីរ ស្ទោតខ្ញុំជំនាញ នាំភិក្ខុ ៣០ រូប ទៅកាន់ខ្ញុំលានក្នុងតំបនខ្ញុំ គវបរ៉លី ឍ្វើសមណឍម ។ កាលជើងដើរមិន៉ន កលុតជង្ពងខ្ញុំដើរច្រង្បម ។ ក្នុងយបខ្ញុំនោះ ព្រានព្រៃម្នាកខ្ញុំសម្ពាលខ្ញុំថា ម្រឹគ កពួយលំពែងទៅ ។ លំពែង កត្រូវលោកដល់ខ្ញុំធ្លុះ លោកកព្រោនដកលំពែងចេញ យករមូរស្មៅញាតខ្ញុំមុខ របួស ព្រានលើកខ្លួនអង្គុយលើផ្ទាំងថ្ម ព្រានបើកឿកាស ចម្រើនវិបស្សនា កសម្រេចអរហត្ត មួយអន្លើដោយបដិសម្ភិទា ព្យាករដល់ខ្ញុំភិកុទាំងឡាយ ដែលនាំគ្នាមក ដោយសោំឡេងក្គកគ្រហែម បន្លឺៀទានដូច្នេះថា ភាសិតំ ពុទ្ធសេដ្ឋស្ស សព្វលោកគ្គវាទិនោ ន តុម្ញាកមិទំ រូបំ តំ ជហេយ្យាថ ភិក្ខវោ អនិច្ចា វត សង្ខារា ឧប្បាទវ័យធម្មិនោ ឧប្បជ្ជិត្វា និរុជ្ឈន្តិ តេសំ វូបសមោ សុខោ ។