ឥរិយាបថបព្វៈ

បិ អករ់ ក្នុង បទថា ឯវំបិ ចុះក្នុងអត្ថ គឺអាស្រ័យសេចក្តីខាងមុខប្រមូលមក ។ ព្រះមាន ព្រះភាគទ្រងខ្ញុំប្រគល់ខ្ញុំទេសនា គឺអានានបព្វ់ សម្តែងហើយដោយបទនេះ ។ ក្នុងអានានបព្វ់នោះ សតិដែលកំណត់ខ្ញុំខ្យល់ខ្ញុំអស្សាសបស្សាស់ ជា អារម្មណ៏ ជាទុកសច្ច តណ្ហាមានក្នុងកាលមុន ដែលញ៉ាំងទុកសច្ចនោះោ តាំងឡើង ជាសមុទយសច្ច ការមិនប្រព្រឹត្តទៅនៃសច្ច់ទាំងពីរ ជានិរោធសច្ច អរិយមគ្គដែលកំណត់ខ្ញុំដឹងទុកសច្ច លះសមុទយសច្ច មាននិរោធសច្ចជាអារម្មណ៏ ជាមគ្គសច្ច ។ យោគាវចរភិក្ខុ ខ្វល់ខ្ញុំខ្វាយដោយអំណាចសច្ច់ ៤ យាងនេះ រមែងសម្រេចការរម្លតខ្ញុំទុក៉ន ដូច្នេះ ។ នេះជាបដិបទានាំចេញចាកទុក ដរាបសម្រេចអរហត្តនៃភិក្ខុ ដែលតាំង មាំហើយ ដោយអំណាចនៃខ្យល់ខ្ញុំអស្សាសបស្សាស់មួយរូប ដូច្នេះឯង ។ អានាបនបព្វៈ ចប់ ឥរិយាបថបព្វៈ ព្រះមានព្រះភាគ កាលទ្រងខ្ញុំចែកកាយានុបស្សនា ដោយផ្លូវនៃ ខ្យល់ខ្ញុំអស្សសបស្សាស់យាងនេះហើយ ឥឡូវនេះ ដើមីទ្រងខ្ញុំចែកដោយ រិយាបឋ ទើបត្រាសខ្ញុំថា បុន ចបរំ ជាដើម ។ ក្នុងរិយាបឋនោះ គប្បី ជ្រាបសេចក្តីឋា សូមីសត្វតិរច្ឆាន ដូចជាឆ្បែស្រុក ឆ្បែចចកជាដើម កាលដើរ ទៅ កដឹងថា ខ្លួនដើរកពិត តែក្នុងរិយាបឋនោះ មិន៉នត្រាសខ្ញុំសំដៅយក ការដឹងបែបនោះ ។ ព្រោះការដឹងនោះ លះការឃើញថាសត្វមិន៉ន ដក សេចក្តីសម្ពាលខ្ញុំថាសត្វមិន៉ន ។ មិនជាកម្មដ្ឋាន ្ថសតិបដ្ឋានភាវនាឡើយ ។ ចំណែកការដឹងរបស់ខ្ញុំភិក្ខុ អ្នកចម្រើនកាយានុបស្សនា ៌ នេះ រមែងលះការយល់ ខ្ញុំឃើញថា សត្វ ដកការសម្ពាលខ្ញុំថា សត្វន ។ ទាំងជាកម្មដ្ឋាន និង ជាសតិបដ្ឋានភាវនា ។ ម្យ៉ាងទេឲ្យត ក្យដែលត្រាសខ្ញុំសំដៅដល់ខ្ញុំសេចក្តី ដឹងចាសខ្ញុំយាងនេះថា នរណាដើរ