នីវរណបព្វៈ

និងចិត្តានុបស្សនា ។ ឡូវនេះ ដើមីត្រាសខ្ញុំការកំណត់ខ្ញុំរូបកម្មដ្ញាន និង អរូបកម្មដ្ញានលាយគ្នា ទើបត្រាសខ្ញុំថា កថញ្ច ភិក្ខវេ ជាដើម ។ ម្យ៉ាងទេឲ្យត ព្រះសាស្តា ត្រាសខ្ញុំការកំណត់ខ្ញុំរូបកន្ឍដោយកាយានុបស្សនា ត្រាសខ្ញុំការកំណត់ខ្ញុំវេទនាខន្ធដោយវេទនានុបស្សនា ត្រាសខ្ញុំការកំណត់ខ្ញុំវ្ទិាណកន្ឍ ដោយចិត្តានុបស្សនា ។ ឥឡូវនេះ ដើមីត្រាសខ្ញុំការកំណត់ខ្ញុំស្ទាខន្ឍ និង សងារកន្ឍ ទើបត្រាសខ្ញុំថា កថញ្ច ភិក្ខវេ ជាដើម ។ នីវរណបព្វៈ បណ្តាបទទាំងនោះ បទថា សន្តំ គឺនៅព្រមដោយអំណាចផ្សាយឡើង រេឧយ។ បទថា អសន្តំ គឺមិនមានព្រម ព្រោះមិនផ្សាយឡើង ្ថ្រេះលះ ៉នហើយ ។ បទថា យថា ច សេចក្តីឋា កាមច្ឆន្ទ់ កើតឡើង្រេះហេតុ ណា ។ បទថា តញ្ច បជានាតិ គឺដឹងចាសខ្ញុំហេតុនោះ ។ គ្របខ្ញុំ… បទ គប្បីជ្រាបអត្ថដោយន័យនេះឯង ។ ក្នុងនិមិត្តទាំងពីរនោះ កាមច្ឆន្ទ់ រមែងកើតឡើង ព្រោះអយោនិសោមនសិការក្នុងសុភនិមិត្ត ។ វត្ថុដែលស្គាតក្តី អារម្មណ៏ដែលល្អក្តី ឈ្មោះថា សុភនិមិត្ត ។ ការធ្វើទុកក្នុងចិត្តដោយអយោនិសោមនសិការ ការធ្វើទុកក្នុង ចិត្តក្នុងវត្ថុដែលមិនទេឲ្យង ថាទេឲ្យង ក្នុងវត្ថុដែលជាទុក ឋាសុខ ក្នុងវត្ថុដែល មិនមែនខ្លួន ឋាខ្លួន ្ថក្នុងវត្ថុដែលមិនស្គាត ឋាស្គាត ឈ្មោះថា អយ្យោនិសោមនសិការ ។ កាលភិកុឍ្វើអយោនិសោមនសិការនោះ ប្រោព្រឹត្តទៅ