រឿងព្រះមហាមិត្ដត្ថរ

ដូច្នោះ ។ រឿងព្រះមហាមិត្តត្ថេរ ៉នឱមកថា ព្រះឋេរ់អាស្រ័យនៅក្នុងគុហាឈ្មោះកស្សក់ ។ មហា ៀសិកាម្នាកខ្ញុំក្នុងស្រុក ជាទីគោចររបស់ខ្ញុំលោកទំនុកបម្រុងព្រះឋេរ់ ដូចកូន ។ ឋ្កៃមួយ ៀសិកានោះទៅព្រៃទើបផ្តាំកូនស្រីថា នែហង អង្បរចាសខ្ញុំនៅឯណោះ សបិ ខីរ់ ទឹកអំពៅនៅឯណោះ ពេលដែលលោកម្ចាស់ខ្ញុំមិត្ត់ បងប្រុសរបស់ខ្ញុំ នាងមកហើយ ចូរផ្សំអាហារប្រគេន មួយអន្លើដោយសបិ ខីរ់ និងទឹកអំពៅ ផងចុះ ។ កូនស្រីសួរថា មែទទួលទានដែរ្ថទេ មហាៀសិកាឆ្លើយថា មែបរិភោគអាហារសល់ខ្ញុំពីម្សិលមិញ ដែលទុករម្លងរាត្រី ជាមួយនឹងទឹក ជ្រកខ្ញុំហើយ ។ កូនស្រីសួរថា មែពិសាពេលឋ្កៃដ្ថែទេ មហាៀសិកា ្របខ្ញុំថា ចូរនាងដាកខ្ញុំបន្លែជ្រកខ្ញុំ ហើយយកចុងអង្បរបបរ ធ្វើមោនរសជូរទុក ោមែចុះ ។ ព្រះឋេរ់គ្រងចីវរហើយ កំពុងនាំត្រចេញអំពីស្លោកបានឱ សំឡេងនោះហើយ កទូន្មានខ្លួនឯងឋា ៉នឱឋា មហាៀសិកា បរិភោគ តែអាហារដែលសល់ខ្ញុំពីម្សិល និងទឹកជ្រក់ខ្ញុំ ពេលឋ្កៃ កបរិភោគបបរជូរជាមួយ បន្លែជ្រកខ្ញុំ ៀសិកានេះ ្របខ្ញុំអាហារមានអង្បរចាសខ្ញុំជាដើម ដើមីប្រយោជន៍ ដល់ខ្ញុំអ្នក មហាៀសិកានោះ មិន៉ន្រឋ្នាទីស្រែ ទីចម្បារ អាហារ និង សំពត់ខ្ញុំ ព្រោះអាស្រ័យអ្នកឡើយ ត្រែឋ្នាសមត្តិ ៣ ប្រការ ទើបោ ឯង អាចសោមត្តិទាំងនោះ ដល់ខ្ញុំៀសិកានោះន្ថទេ ដូច្នេះ លោកគិតថា បិណ្ឌតនេះឯង អញនៅមានរាគ់ ទោស់ មោហ់ នៅមិនអាចទទួល៉ន ដូច្នេះហើយ កទុក៉ត្រក្នុងស្លោក ដោះក្ឌុំចីវរ ត្រឡប់ខ្ញុំទៅកាន់ខ្ញុំគុហាកស្សក់ ទុក៉ត្រក្រោមគ្រែ កខ្ញុំចីវរទុកត្រងខ្ញុំស្នួចីវរ អង្គុយអធិដ្ញានសេចក្តីព្យាយាម ថា បើអញមិនសម្រេចអរហត្ត នឹងមិនចេញទៅអំពីគុហាដូច្នេះ ។