សច្ចៈបព្វៈ

ជ្រាបថា ជាបដិបទានាំចេញចាកទុករបស់ខ្ញុំភិក្ខុ ដែលកំណត់ខ្ញុំពោជ្ឈង្គ ជា អារម្មណ៏ ។ ក្យដសេសកដូច្នោះដូចគ្នា ។ ពោជ្ឈង្គបព្វៈ ចប់ សច្ចបព្វៈ ព្រះមានព្រះភាគ កាលទ្រងខ្ញុំចែកឍម្មានុបស្សនា ដោយ ពោជ្ឈង្គ ៧ ប្រការយាងនេះហើយ ឥឡូវនេះ ដើមីទ្រងខ្ញុំចែកសច្ច់ ៤ ប្រការ ទើបត្រាសខ្ញុំថា បុន ចបរំ ដូច្នេះជាដើម ។ ក្នុងបទទាំងនោះ បទថា ឥទំ ទក្ខន្តិ យថាភូតំ បជានាតិ សេចក្តីឋា ដឹងចាសខ្ញុំតាមសេចក្តីពិត នូវធមដែលប្រព្រឹត្តទៅក្នុងភូមិ ៣ វេឲ្យរតណ្ញាថា នេះទុក ដឹងចាសខ្ញុំតាមសេចក្តីពិតនូវតណ្ហា ដែលមានអំពីមុន ដែលធ្វើទុកន ោះឯងោកើត ្រោកដឡើង នេះទុកសមុទយ់ ដឹងចាសខ្ញុំតាមសេចក្តីពិត នូវសេចក្តីរលត់ខ្ញុំ គឺបញ្ឈប់ខ្ញុំនូវទុក និងទុកសមុទយ់ទាំងពីរថា នេះទុកនិរោធ ដឹងចាសខ្ញុំតាមសេចក្តីពិតនូវអរិយមគ្គ ដែលជាហេតុកំណត់ខ្ញុំដឹងទុក ជាហេតុ លះសមុទយ់ ជាហេតុធ្វើចោសខ្ញុំនិរោធថា នេះទុកនិរោធគាមិនីបដិបទា ។ សច្ចកឋាដសេស វេឲ្យរកឋាលេដោយបទភាជន់ មានជាតិជាដើម លោក លេពិស្តារក្នុងគម្បីរវិសុទ្ឍិមគ្គហើយនោះឯង ។ អធិប្បាយបទភាជនៈ ចំណែកក្នុងបទភាជន់ គប្បីជ្រាបវិនិច្ឆ័យដូច្នេះ បទថា កតមា ច ភិក្ខវេ ជាតិ សេចក្តីឋា ម្នាលភិកុទាំងឡាយ ជាតិដូចម្តេច ដែលតថាគត លេយាងនេះថា ជាតិកជាទុក ជាតិនោះ តើដូចម្តេច ។ គប្បីជ្រាបអត្ថក្នុង បុច្ឆាទាំងពួងយាងនេះ ។ បទថា យា តេសំ តេសំ សត្តានំ ជាក្យ ស្រេង្ពាះសត្វទុកទាំងអស់ខ្ញុំដោយមិនមានកំណត់ខ្ញុំថា របស់ខ្ញុំពួកសត្វឈ្មោះនេះ ។