រឿងព្រះគវម្បតិ

សុញ្ញំ សេរីសកំ សេចក្តីឋា ចូលទៅកាន់ខ្ញុំវិមាន្រកខ្ញុំដែលស្កាត់ខ្ញុំមួយ ឈ្មោះ សេរីសក់ ។បានឱឋា មានដើមច្រេសធំ នៅជិតទ្វារវិមាននោះ ព្រោះ ហេតុនោះ ទើបវិមាននោះ ហៅថា សេរីសក ។ រឿងព្រះគវម្បតិ ៉នឱមកថា ព្រះឋេរ់ ជាប្រធានក្មេងច្ចិឹមគោ ក្នុងមនុស្សលោកក្នុង ជាតិមុន េសច្រាសសម្គាតគលខ្ញុំច្រេសធំ ចាកខ្ញុំរោយដីខ្សាច់ខ្ញុំ និមន្តព្រះឋេរ់ អ្នកសមាទានបិណ្ឌតិកធុតង្ពមួយរូប អោង្ពុយត្រងខ្ញុំគលខ្ញុំឈើ ប្រគេនអាហារ ដែលខ្លួន៉នមក ចុតិចាកមនុស្សលោកនោះ ទៅកើតក្នុងវិមាន្រកខ្ញុំ នោះ ដោយអានុភាពនៃបុណ្យនោះ ។ ដើមច្រេសតាំងនៅជិតទ្វារវិមាន ។ ឆ្នាំ ទើបដើមច្រេសនោះមានផ្លែ ។ តពីនោះ ទេវបុត្រកដលខ្ញុំសេចក្តីសង្វេគថា ឿកន្លងទៅ ៥០ ឆ្នាំហើយ ។ សម័យតមក ទេវបុត្រនោះទៅកើតក្នុងពួក មនុស្សក្នុងសម័យរបស់ខ្ញុំព្រះមានព្រះភាគនៃយើង ស្តាប់ខ្ញុំធម្មកឋារបសខ្ញុំព្រះសាស្តា កសម្រេចព្រះអរហត្ត ។ តែដោយអំណាចការឍ្លាបខ្ញុំនៅ ព្រះឋេរ់ កទៅកាន់ខ្ញុំវិមាននោះឯងរេឧយ… ដើមីសម្រាកពេលឋ្កៃ ។បានឱឋា វិមាន នោះ មានសេចក្តីសុខតាមរដូវកាលរបស់ខ្ញុំព្រះឋេរ់នោះ លោកសំដៅយក ហេតុយាងនោះ ទើបលេឋា គ្រានោះឯង ព្រះគវមតិ ដមានអាយុ ដូច្នេះជាដើម ។ បទថា សោ សក្កច្ចំ ទានំ ទត្វា សេចក្តីឋា ៀត្តរមាណពនោះ ទោន សូមីជារបស់ខ្ញុំអ្នកដទៃ កដោយគោរព ។ បទថា ឯវមារោចេហិ សេចក្តីឋា សូមលោកម្ចាស់ខ្ញ្រុំបខ្ញុំមនុស្ស ដោយន័យជាដើមថា អ្នកទាំងឡាយចូរទោន ដោយគោរព ដូច្នេះ ។ កាលមហាជនស្តាប់ខ្ញុំការរេឲ្យបរាបខ្ញុំរបស់ខ្ញុំព្រះឋេរ់នោះ ហើយ កទោនដោយគោរព ទៅកើតក្នុងទេវលោក ។ ចំណែកស្រីបម្រើ បរិចារិកា ៌ របស់ខ្ញុំស្តេច៉យាសិ ទោនដោយគោរព កទៅកើតក្នុងសម