អដ្ឋកថា សម្បសាទនីយសូត្រទី ៥

សមសាទនីយសូត្រ មានក្យផ្តើមថា ឯវម្មេ សុតំ ដូច្នេះ ។ ក្នុងសមសាទនីយសូត្រនោះ មានពណនាបទដែលនៅមិនទានខ្ញុំជាកខ្ញុំចាសខ្ញុំ ដូច្នេះ បទថា នាឡន្ទាយំ សេចក្តីឋា ជិតព្រះនគរ ដែល៉នឈ្មោះថា នាលន្ទា ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រងខ្ញុំនធ្វើក្រុងនាលន្ទានោះ ជោទីគោចរគ្រាម ។ បទថា បវារិកម្ពវនេ សេចក្តីឋា ជាចម្បារស្វាយរបស់ខ្ញុំសេដ្ឋី អ្នកមានសំពត់ខ្ញុំរោម ដទនខ្ញុំ ។ ៉នឱឋា ចម្បារស្វាយនោះ ជាចម្បាររបស់ខ្ញុំសេដ្ឋីនោះ ។ សេដ្ឋីនោះន ស្តាប់ខ្ញុំព្រះឍមទេសនារបស់ខ្ញុំព្រះមានព្រះភាគហើយ មានសេចក្តីជ្រះថ្លាក្នុងព្រះមាន ព្រះភាគបានកសាងវិហារដែលប្រដាប់ខ្ញុំដោយកុដិ និងមណ្ឌបជាដើម ក្នុង ៀទ្យាននោះ បង្គោនថ្វាយព្រះមានព្រះភាគ វិហារនោះបានដល់ខ្ញុំ ការរាប់ខ្ញុំថា ៉វារិកម្បវ័ន ដូចជីវកម្បវ័ន ដូច្នោះ អធិបាយថា ព្រះមានព្រះភាគ ប្រឋាបខ្ញុំ នៅត្រងខ្ញុំវារិកម្បវ័ននោះ ។ ព្រះសារីបុត្រ បានក្រាបទូលក្យនេះចំេះ ព្រះមានព្រះភាគថា បពិត្រព្រះអង្គដចម្រើន ខឥុំព្រះអង្គមានសេចក្តីជ្រះថ្លាក្នុង ព្រះមានព្រះភាគយាងនេះ ។ សួរឋា ព្រោះហេតុអ្វី ទើបព្រះឋេរ់ទូលយាង នេះ ឆ្លើយថា ដើមីប្រកាសសោមនស្សដែលកើតដល់ខ្ញុំខ្លួន ។ ក្នុងរេឧងនេះ មានការលេតាមលំដាប់ខ្ញុំដូចតទៅនេះបានឱឋា ក្នុង ឋ្កៃនោះ ព្រះឋេរ់ជម្រះរាងកាយពីព្រឹកព្រលឹម ស្លេកដណ្តប់ខ្ញុំរេឲ្យបរយហើយ កាន់ខ្ញុំត្រ ចីវរ នាំសេចក្តីជ្រះឋ្លាមកោកើតដល់ខ្ញុំពួកទេវតា និងមនុស្ស ដោយ រិយាបឋ មានការឈានទៅខាងមុខជាដើម ដែលគួរជ្រះថ្លា ្រថ្នាបំពេញ ប្រយោជន៍ និងសេចក្តីសុខដល់ខ្ញុំអ្នកក្រុងនាលន្ទា ទើបចូលទៅដើមីបិណ្ឌត ក្នុងវេលាក្រោយភត្ត កត្រឡប់ខ្ញុំពីបិណ្ឌតទៅវិហារវិញ កសម