អដ្ឋកថា លក្ខណសូត្រទី ៧

លកណសូត្រ មានពាក្យផ្តើមថា ឯវម្មេ សុតំ ដូច្នេះ ។ បន្ទាបខ្ញុំ អំពីនេះ នឹងពណនាបទដែលលំបាកក្នុងលកណសូត្រនោះ ។ បទថា ទ្វត្តឹសីមានិ កាតខ្ញុំបទជា ទ្វត្តឹស ឥមានិ ។ បទថា មហាបុរិសលក្ខណានិ សេចក្តីឋា ការ្រកដនៃមហាបុរស និមិត្តនៃមហាបុរសជាហេតុដោងថា នេះ គឺមហាបុរស ។ បទថា យេហិ សមន្នគតស្ស មហាបុរិសស្ស ដូច្នេះ គប្បីជ្រាបដោយន័យពិស្តារហើយក្នុងមហាបទាន ព្រោះហេតុអ្វី ទើបលោក លេឋា ពួកសីខាងក្រៅនៅចាំមហាបុរិសលកណ់របស់ខ្ញុំព្រះមហាបុរស ៣២ ប្រការនេះន តែពួកសីទាំងនោះមិនដឹងថា ខាងមុខអំពីស្លាបខ្ញុំ ព្រោះកាយ បែកធ្លាយ រមែងចូលដល់ខ្ញុំសុគតិសួគ ព្រោះកម្មដែលខ្លួនសន្សំកពូនបរិបូណ លុះចុតិចាកសួគនោះហើយ មកកាន់ខ្ញុំសភាពយាងនេះ រមែង៉នមហាបុរិសលកណ់នេះ ដូច្នេះ ព្រោះអនុរូបដល់ខ្ញុំរេឧងនេះកើតឡើង ព្រោះថា សូត្រនេះ មានអត្ឋុបត្តិហេតុតាំងឡើងក្នុងទីណា តាំងឡើងក្នុងរវាងពួកមនុស្សខាងក្នុង ស្រុក ។ ៉នឱឋា ក្នុងគ្រានោះ អ្នកក្រុងសាវត្ថី អង្គុយប្រជុំសន្ទនាគ្នាក្នុងស្រុក ត្រងខ្ញុំទ្វារផ្ទះ និងត្រងខ្ញុំបន្ទប់ខ្ញុំអង្គុយជាដើម រេឲ្យង… ខ្លួនថា ព្រះវរកាយរបស់ខ្ញុំព្រះមាន ព្រះភាគបរិបូណដោយអនុព្យ្ជន់ ៨០ មានព្រះរស្មីផ្សាយចេញចាក ព្រះវរកាយមួយព្យាម មហាបុរិសលកណ់ ៣២ កាលបព្ចោញព្រះរស្មីមាន ពណ ៦ ប្រការ ្ឃ្ឃ្ឃ ពន្លឺផ្សាយចេញពីខាងនេះខាងនោះ រមែងស្គាតដក្រៃលែង ដូចផ្បាសួគ ដូចគុម្បឈូកដែលរីក ដូចជាសសរខេឧនវិចិត្រដោយកែវផ្សេង… ដូចផ្ទៃមេឃប្រកបដោយផ្បាយង្រេត្រ និងដូចឋ្កៃបណ្តើរកូន ព្រះដមាន ព្រះភាគមិន៉ន្របខ្ញុំថា លកណ់នេះ កើតឡើងដោយកម្មនេះ លកណ់នេះ កើតឡើងយាងនេះ ព្រោះតថាគតទោន សូមីត្រឹមតែបបរមួយវែក ្ថត