អដ្ឋកថា សិង្គាលសូត្រទី ៨

សិង្គាលកសូត្រមានបទផ្តើមថា ឯវម្មេ សុតំ ដូច្នេះ ។ តទៅ នេះ នឹងពណនាបទដែលលំបាក ក្នុងសិង្គាលកសូត្រនោះ ។ បទថា វេឡុវនេ ក្នុងបទថា វេឡុវនេ កលន្ទកនិវាបេ ជាឈ្មោះរបសខ្ញុំៀទ្យាននោះ ។បានឱឋា ៀទ្យាននោះបានឡោមព័ទ្ឍដោយស្សី ប្រកបដោយខ្លោងទ្វារ និងបម ដោយ កំពែងកម្បសខ្ញុំ ១៨ ហត្ថ មានពន្លឺខេឲ្យវ ជាទីគួររីករាយ ដោយហេតុនោះ ទើប លោកហៅថា វេឡុវន ម្យ៉ាងទេឲ្យត ជនទាំងឡាយ៉នចោំណីដល់ខ្ញុំសត្វកង្ញែន ក្នុងៀទ្យានវេឡុវ័ននេះ ដោយហេតុនោះ ទើបហៅថា កលន្ទកនិវាប ។ មានរេឧងតំណាលថា ក្នុងកាលមុន ព្រះរាជាមួយអង្គ ស្តេចប្រត ៀទ្យានក្នុងទីនោះ សោយទឹកច័ណ្ឌដរាបដល់ខ្ញុំទ្រងខ្ញុំស្រវឹង ផ្ទំលក់ខ្ញុំក្នុងពេលឋ្កៃ ។ ជនបរិវាររបស់ខ្ញុំព្រះអង្គគិតគ្នាថា ព្រះរាជាផ្ទំលក់ខ្ញុំហើយ ពួកយើងនាំគ្នាទៅរក ផ្បា និងផ្លែឈើជាដើម ទើបចេឲ្យសចេញទៅពីទីនោះ។ គ្រានោះ ពស់ខ្ញុំវែក ព្រោះនក្លិនសុរា ទើបលូនចេញចាកពង្រខ្ញុំឈើមួយដើម មកចំេះព្រះភក្ត្រ ព្រះរាជា ។ រុកទេវតា ឃើញពស់ខ្ញុំនោះគិតថា អញនឹងជោវិតដល់ខ្ញុំព្រះរាជា ដូច្នេះ ទើបដំណែងខ្លួនជាសត្វកង្ហែន មកហើយធ្វើសំឡេងជិតព្រះកាណ ។ ព្រះរាជាទ្រងខ្ញុំភ្កាកខ្ញុំ ។ ពស់ខ្ញុំវែកកលូនចេឲ្យសចេញទៅ ។ ព្រះរាជាទតឃើញ កង្ញែននោះ ទ្រងខ្ញុំព្រះតម្រិះថា កង្ញែននេះជោវិតអញ ទើបត្រាសខ្ញុំបង្ពាបខ្ញុំរោក ចំណីមកទុកក្នុងទីនោះ ត្រាសខ្ញុំបង្ពាបខ្ញុំប្រោកាស អោភ័យដល់ខ្ញុំសត្វកង្ញែនទាំង-