ពោលអំពីធម៌ពួក ១

សង្គីតិសូត្រ មានក្យចាបខ្ញុំផ្តើមថា ឯវម្មេ សុតំ ជាដើម ។ ក្នុងសង្គីតិសូត្រនោះ មានក្យអធិបាយទៅតាមលំដាប់ខ្ញុំបទដូច្នេះ បទថា ចារិកញ្ចរមានោ សំដៅដល់ខ្ញុំ ទ្រងខ្ញុំយាងទៅបែបនិពទ្ឍចារិក ។បានឱឋា ក្នុងគ្រា នោះ ព្រះសាស្តាទ្រងខ្ញុំផ្សាយសំណាញ់ខ្ញុំ គឺព្រះញាណទៅក្នុងម៉ឺនចក្រវាឡ ពិចារណាមើលសត្វលោក ទ្រងខ្ញុំនសម្លឹងឃើញពួកមល្លរាជ អ្នកក្រុង៉វា ទើបទ្រងខ្ញុំរំពឹងថា រាជាទាំងនេះមក្រកដក្នុងសំណាញ់ខ្ញុំ គឺសព្វ្ទុត្ទាណ របស់ខ្ញុំតថាគត ។ នឹងមានហេតុដូចម្តេច ។ ទ្រងខ្ញុំក៉នជ្រាបសេចក្តីនេះថា រាជាទាំងឡាយសោងសណ្ញាគារឡើងមួយកន្លែង កាលតថាគតទៅ កនឹង តោឋាគតលេមង្ពល តថាគតលេមង្ពលដល់ខ្ញុំព្រះរាជាទាំងនោះហើយ ប្ជូនោ ត្រឡប់ខ្ញុំ ៌ ទៅវិញ នឹងត្រាសខ្ញុំបង្ពាបខ្ញុំសារីបុត្រថា អ្នកចូរលេ ធម្មកឋាដលខ្ញុំពួកភិក្ខុ ។ សារីបុត្រពិចារណាដោយព្រះត្រៃបិដកហើយ នឹង លេសង្ពីតិសូត្រដល់ខ្ញុំពួកភិក្ខុ ប្រដាប់ខ្ញុំទៅដោយប្ញា ១០១៤ ប្រការ ភិក្ខុ ៥០០ រូប រពឥកដលខ្ញុំព្រះសូត្រ នេះ ៌ ហើយ នឹងសម្រេចអរហត្ត ព្រម ដោយបដិសម្ភិទា ដូច្នេះ ទើប៉នទ្រងខ្ញុំចារិកទៅ ព្រោះហេតុនោះ ទើបលោក លេឋា មល្លេសុ ចារិកញ្ចរមានោ ។ ពាក្យថា ឧព្ភតកំ ជាឈ្មោះរបស់ខ្ញុំសណ្ញាគារនោះ ។ ន័យមួយ ទេឲ្យត លោកហៅឋា ( ឧព្ផតកំ ) យាងនោះ ព្រោះជាអាគារខ្បសខ្ញុំ ។ ក្យថា សណ្ឋាគារំ សំដៅដល់ខ្ញុំសាលាប្រជុំកណ្តាលក្រុង ។ ក្នុងបទថា សមណេន វា នេះ ព្រោះហេតុដែលទេវតាទាំងឡាយ រមែងកាន់ខ្ញុំយកទីនៅរបស់ខ្ញុំខ្លួន ក្នុង វេលាដែលកំណត់ខ្ញុំផ្ទៃដី សាង ៌ ផ្ទះនុះឯង ដូច្នោះ ទើបលោកមិនលេឋា ទេវេន វា តែលេឋា សមណេន វា ព្រាហ្មណេន វា កេនចិ វា មនុស្សភូតេន