អដ្ឋកថា ទសុត្តរសូត្រទី ១១

ទសុត្តរសូត្រថា ឯវម្មេ សុតំ ជាដើម ពណនាបទដែល មិនឍ្លាបខ្ញុំមានក្នុងទសុត្តរសូត្រនោះ ដូចតទៅនេះ ក្យថា អាវុសោ ភិក្ខវេ នោះ ជាក្យហៅព្រះសាវ័កទាំងឡាយ ។ ពិតហើយ ព្រះពុទ្ធទាំងឡាយ កាលនឹងត្រាសខ្ញុំហៅបរិស័ទ រមែងត្រាសខ្ញុំថា ភិក្ខវេ ដូច្នេះ ។ ពួកព្រះសាវ័កគិតថា យើងនឹងតាំងព្រះសាស្តាទុកក្នុងទីដែល ខ្បសខ្ញុំ ដូច្នេះហើយ មិនហៅដោយការហៅព្រះសាស្តា រមែងហៅថា អាវុសោ ដូច្នេះ ។ ពីរបទថា តេ ភិក្ខូ សេចក្តីឋា ភិក្ខុដែលអង្គុយហែហមព្រះធម្មសេនាបតីទាំងនោះ ។ សួរថា ភិកុទាំងនោះ គឺពួកណា ។ ឆ្លើយថា ភិក្ខុដែល នៅមិនប្រចាំ គឺអ្នកទៅកាន់ខ្ញុំទិស ។ ពិតហើយ ក្នុងគ្រាពុទ្ធកាល ពួកភិកុរមែងប្រជុំគ្នា ២ វារ់ គឺក្នុងកាល ចូលវស្សាដែលជិតចូលហើយ ១ ក្នុងកាលបវារណា ១ ។ កាលតិថីចូលវស្សា ជិតចូលមក ពួកភិក្ខុ ១០ រូបខ្លះ ២០ រូបខ្លះ ៣០ រូបខ្លះ ៤០ រូបខ្លះ ៥០ រូបខ្លះ ជាពួក… រមែងមកដើមីកម្មដ្ញាន ។ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រងខ្ញុំរីករាយនឹងភិក្ខុ ទាំងនោះ ហើយត្រាសខ្ញុំសួរថា ម្នាលភិកុទាំងឡាយ ព្រោះហេតុអ្វី កាលតិថី ចូលវស្សាជិតចូលហើយ ពួកអ្នកទើបនាំគ្នាត្រាច់ខ្ញុំទៅ ។ គ្រានោះ ភិកុទាំងនោះ ក្រាបទូលថា បពិត្រព្រះមានព្រះភាគ ពួកខឥុំព្រះអង្គមកដើមីព្រះកម្មដ្ញាន សូម ព្រះអង្គប្រទាន ព្រះកម្មដ្ញានដល់ខ្ញុំខឥុំព្រះអង្គទាំងឡាយចុះ ដូច្នេះ ។ ដោយអំណាច នៃការប្រព្រឹត្តរបស់ខ្ញុំភិក្ខុទាំងនោះ ទើបព្រះសាស្តាអោសុភកម្មដ្ញានដល់ខ្ញុំភិកុជា