អធិប្បាយ ឯកត្តំ នានត្តំ

ព្រះមានព្រះភាគ កាលទ្រង់សម្តែងប្រភេទនៃសក្កាយទិដ្ឋិទាំងអស់ដោយ អារម្មណ៍ ៤ ប្រការ មានរូបារម្មណ៍ដែលខ្លួនឃើញហើយជាដើមយ៉ាងនេះ ហើយ ឥឡូវនេះ កាលទ្រង់សម្តែងប្រភេទនៃសក្កាយទិដ្ឋិនោះឯងចេញជា ២ ប្រការ គឺដោយវារៈរបស់លោកដែលជាអ្នកចូលសមាបត្តិ ១ របស់លោក ដែលមិនបានចូលសមាបត្តិ ១ ទើបត្រាស់បទជាដើមថា ឯកត្តំ នានត្តំ ដូច្នេះ ។ បទថា ឯកត្តំ នេះ ព្រះអង្គទ្រង់សម្តែងវារៈរបស់អ្នកចូលសមាបត្តិ ។ បទថា នានត្តំ នេះ ទ្រង់សម្តែងវារៈរបស់បុគ្គលអ្នកចូលសមាបត្តិ ។ ក្នុង ២ បទនោះ មានអត្ថចំពោះពាក្យដូច្នេះ ភាវៈតែ ១ ឈ្មោះថា ឯកត្តំ ភាវៈដែលផ្សេងគ្នា ឈ្មោះថា នានត្តំ ។ ឯការពង្រីកសេចក្តីក្នុងបទនេះ បណ្ឌិតគប្បីចែកវារៈរបស់បុគ្គលដែល ចូលសមាបត្តិដោយខន្ធ ៤ និងរបស់បុគ្គលដែលមិនបានចូលសមាបត្តិដោយ ខន្ធ ៥ ហើយពិចារណាជ្រាបតាមសមគួរ ដោយសាសនន័យជាដើមថា បុថុជ្ជនរមែងពិចារណាឃើញរូបថា ជាអត្តា និងដោយន័យនៃអដ្ឋកថាដែល លោកពោលទុកក្នុងបឋវីវារៈជាដើម ។ ឯអាចារ្យពួកខ្លះ រមែងពោលឯកត្តន័យ ដោយបទនេះថា ឯកត្តំ ពោលន័យដែលផ្សេងគ្នា ដោយបទនេះថា នានត្តំ ដូច្នេះ ។ អាចារ្យពួកដទៃពោលការប្រកាន់មាំដោយអំណាចទិដ្ឋិយ៉ាង នេះថា អត្តារមែងមានសញ្ញាដូចគ្នា មិនសាបសូន្យ កាលស្លាប់ហើយ អត្តា រមែងមានសញ្ញាផ្សេងគ្នា ។ ពាក្យទាំងអស់នោះ មិនត្រឹមត្រូវឡើយ ព្រោះ លោកមិនបានបំណងយកក្នុងទីនេះ ។ ព្រះមានព្រះភាគ កាលទ្រង់សម្តែងសក្កាយទិដ្ឋិទាំងអស់ជា ២ យ៉ាង យ៉ាងនេះហើយ ឥឡូវនេះ កាលទ្រង់សម្តែងសក្កាយទិដ្ឋិនោះឯងឲ្យតែមួយ ទើបត្រាស់ពាក្យជាដើមថា សព្វំ សព្វតោ ដូច្នេះ ។ ឯន័យពង្រីកក្នុងសេចក្តីនេះ បណ្ឌិតគប្បីជ្រាបដូច្នេះ បុថុជ្ជនកាលពេញចិត