អាសវ្វលះបានដោយសំវរ្វ

បាន ព្រោះលះសំយោជនៈមិនបាន ដូច្នោះ ទើបមិនគួរពោលថា ឃើញ ដូច្នេះ ។ ក្នុងរឿងនេះ មានបុរសអ្នកស្រុកបានឃើញព្រះរាជាក្នុងទីកន្លែង មួយ ហើយក៏ពោលថា មិនបានគាល់ព្រះរាជា ព្រោះមិនបានចូលគាល់ ដើម្បីឲ្យសម្រេចកិច្ចក្នុងការថ្វាយគ្រឿងបណ្ណាការ ជាឧទាហរណ៍ ។ អាសវៈលះបនដោយសំវរៈ ព្រះមានព្រះភាគ កាលទ្រង់សម្តែងអាសវៈ ដែលគប្បីលះ បានដោយទស្សនៈយ៉ាងនេះហើយ ឥឡូវនេះ ដើម្បីសម្តែងអាសវៈដែលព្រះយោគាវ ចរ គប្បីលះដោយសំវរៈ ដែលទ្រង់សម្តែងលំអិតទុកក្នុងលំដាប់ តទៅ ទើបត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ អាសវៈទាំងឡាយដូចម្តេច ដែល បុគ្គលត្រូវលះបង់ដោយការសង្រួម ដូច្នេះ ។ ក្នុងបទទាំងពួង គប្បីជ្រាបការ សម្ពន្ធគ្នាយ៉ាងនេះ ។ ខាងមុខអំពីនេះ ខ្ញុំនឹងពណ៌នាត្រឹមតែអត្ថបុណ្ណោះ ។ សួរថា ឈ្មោះថា អាសវៈដែលព្រះយោគាវចរគប្បីលះមិនបានដោយកិច្ច ២ យ៉ាង គឺដោយទស្សនៈ និងដោយភាវនាមិនមាន មិនមែនឬ កាលបើ ដូច្នោះ ព្រោះហេតុអ្វី ទើបព្រះមានព្រះភាគទ្រង់សម្តែងអាសវៈ ដែលព្រះយោគាវ ចរគប្បីលះដោយកិច្ច មានសំវរៈជាដើម មួយផ្នែកទៅវិញ ។ ឆ្លើយថា ព្រោះអាសវៈទាំងឡាយ ដែលព្រះយោគាវចរសង្កត់ទុកបាន ដោយចំណែកខាងដើម ដោយកិច្ច មានការសង្រួមជាដើម រមែងដល់នូវការ ភើចក្រន្តាក់ដោយមគ្គ ៤ ដូច្នោះ ព្រះមានព្រះភាគ កាលទ្រង់សម្តែងការលះ អាសវៈទាំងនេះក្នុងចំណែកខាងដើមនៃមគ្គទាំងនោះ ដោយការសង្កត់សង្កិន ទុក ដោយអាការ ៥ យ៉ាង ទើបត្រាស់យ៉ាងនេះ ។ ដូច្នោះ សោតាបត្តិមគ្គ ដំបូង ដែលព្រះអង្គត្រាស់ទុកហើយនេះ និងមគ្គ ៣ ដែលព្រះអង្គត្រាស់ ដោយឈ្មោះថា ភាវនា ក្នុងបទនេះ ។ កថាពោលដោយអាសវៈដែលគប្បី លះបង់ដោយសំវរៈជាដើមនេះ បណ្ឌិតគប្បីជ្រាបថា ជាបុព្វភាគបដិបទានៃ សោ