អាសវ្វបានដោយការវេរោ

ប្រាថ្នាភាពកក់ក្តៅ ។ ក្នុងបទទាំងពួងក៏ន័យនេះ ។ អធិប្បាយថា ភវាសវៈ រមែងមានដល់ភិក្ខុដែលប្រាថ្នាភពថា ការរងា ឬការកក់ក្តៅរបស់អញក្នុង សម្បត្តិភព មិនមានដូច្នេះ ការប្រកាន់ថា ការរងា ការកក់ក្តៅ រមែងមាន ដល់អញដូច្នេះ ឈ្មោះថា ទិដ្ឋាសវ អាសវៈដែលសម្បយុត្តដោយអាសវៈ ទាំងពួង ឈ្មោះថា អវិជ្ជាសវ ។ បទថា ឥមេ វុច្ចន្តិ ។ បេ ។ អធិវាសនា បហាតព្វា សេចក្តីថា អាសវៈទាំងនេះមានច្រើន ព្រោះចែក ១ ជា ៤ ដោយអំណាចនៃធម៌ មានរងាជាដើមតែម្យ៉ាង ព្រះមានព្រះភាគត្រាស់ថា គួរ លះចេញដោយការអត់ធន់ ពោល គឺខន្តិសំវរៈ ។ ក្នុងទីនេះ ព្រោះខន្តិនេះ រមែងអត់ធន់ក្នុងធម៌ មានរងាជាដើមបាន គឺលើកឲ្យនៅខាងលើខ្លួននោះឯង បានដល់ មិនមែនអត់ធន់មិនបាន ហើយលះបង់ចោល ដូច្នោះ ខន្តិនេះគប្បី ជ្រាបថា អធិវាសនា ។ អាសវៈលះបនដោយការវៀរ បទថា បដិសង្ខា យោនិសោ ចណ្ឌំ ហត្ថឹ បរិវជ្ជេតិ សេចក្តី ថា ភិក្ខុមិនគប្បីឈរនៅក្នុងទីជិតដំរីកាច ដោយគិតថា អញជាសមណៈ ដូច្នេះ ព្រោះថា ការស្លាប់ក្តី សេចក្តីទុក្ខទៀបនឹងស្លាប់ ដែលមានដំរីនោះជា ហេតុ គប្បីមាន ។ ភិក្ខុពិចារណាដោយឧបាយ គឺដោយត្រូវទំនងយ៉ាងនេះ ហើយ រមែងវៀរ គឺថយចេញអំពីដំរីកាច ក្នុងបទទាំងពួងក៏ន័យនេះ ។ បទថា ចណ្ឌំ គឺសត្វដែលកាច អធិប្បាយថា កាចសាហាវ ។ បទថា ខាណុំ បានដល់ ដង្គត់ដើមគគីរជាដើម ។ បទថា កណ្តកដ្ឋានំ សេចក្តីថា ទីកន្លែងមានបន្លា អធិប្បាយថា ឱកាសដែលមានបន្លាជាច្រើន ។ បទថា សោព្ភំ បានដល់ ទីកន្លែងដែលមានច្រាំងចោទ ( អណ្តូង ) ។ បទថា បបតំ បានដល់ ទីកន្លែងមានច្រាំងតែម្ខាង ( ជ្រោះ ) ។ បទថា ចន្ទនិកំ បានដល់ ទីកន្លែងដែលចោលរបស់ស្មោកគ្រោក មាន ទឹកសំណល់ជាដើម ( រណ្តៅជ្រាំ ) ។