នីវរណបព្វ្វ

នីវរណបព្វៈ បណ្តាបទទាំងនោះ បទថា សន្តំ បានដល់ មាន ដោយការកើតឡើង រឿយៗ ។ បទថា អសន្តំ បានដល់ មិនមាន ដោយការមិនកើតឡើង ឬ មិនមាន ព្រោះលះបានហើយ ។ បទថា យថា ច សេចក្តីថា កាមច្ឆន្ទៈរមែង កើតឡើងបានដោយហេតុណា ។ បទថា តញ្ច បជានាតិ បានដល់ រមែង ដឹងហេតុនោះផង ។ គប្បីជ្រាប អធិប្បាយក្នុងបទទាំងអស់ដោយន័យនេះ ។ ក្នុងបទថា យថា ច ជាដើមនោះ គប្បីជ្រាបវិនិច្ឆ័យថា កាមច្ឆន្ទៈរមែងកើតឡើង ព្រោះការធ្វើទុកក្នុងចិត្ត ដោយមិនមែនឧបាយ ក្នុងសុភនិមិត្ត ។ ដែលឈ្មោះថា សុភនិមិត្ត បានដល់ សុភនិមិត្តដែលស្អាតខ្លះ សុភនិមិត្តដែលមានអារម្មណ៍ស្អាតខ្លះ ដែលឈ្មោះថា ការធ្វើទុកក្នុងចិត្តដោយ អយោនិសោមនសិការ បានដល់ ធ្វើទុកក្នុងចិត្តដោយមិនជាឧបាយ ការធ្វើ ទុកក្នុងចិត្តដោយមិនត្រូវផ្លូវ គឺការធ្វើទុកក្នុងចិត្តក្នុងវត្ថុដែលមិនទៀង ថាទៀង ខ្លះ ក្នុងវត្ថុដែលជាទុក្ខ ថាសុខខ្លះ ក្នុងវត្ថុដែលជាអនត្តា ថាជាអត្តាខ្លះ ក្នុង វត្ថុដែលមិនស្អាត ថាស្អាតខ្លះ កាលព្រះយោគាវចរញ៉ាំងការធ្វើទុកក្នុងចិត្ត ដោយមិនមែនឧបាយនោះឲ្យប្រព្រឹត្តទៅក្នុងសុភនិមិត្តនោះច្រើនដង កាមច្ឆន្ទៈ រមែងកើតឡើង ដោយហេតុនោះ ទើបព្រះមានព្រះភាគត្រាស់ថា ម្នាលភិក្ខុ ទាំងឡាយ នៅមានតទៅទៀត សុភនិមិត្ត ការធ្វើទុកក្នុងចិត្តដោយអយោនិសោមនសិការ និងការធ្វើច្រើនដងក្នុងសុភនិមិត្តនោះ នេះជាអាហារ ( បច្ច័យ ) ឲ្យកាមច្ឆន្ទៈដែលមិនទាន់កើត កើតឡើងខ្លះ ឲ្យកាមច្ឆន្ទៈដែលកើតឡើង ហើយ បរិបូណ៌ក្រៃលែងឡើងខ្លះ ។