រឿងព្រះមហាមិត្តត្ថេរ

បានឮថា ព្រះថេរៈអាស្រ័យនៅត្រង់ទីឈ្មោះថា កស្សកលេណៈ មាន មហាឧបាសិកាម្នាក់ ក្នុងគោចរគ្រាមរបស់ព្រះថេរៈនោះ បានបដិបត្តិព្រះថេរៈ ដូចជាកូនប្រុស ថ្ងៃមួយ ឧបាសិកា កាលចូលព្រៃ បានប្រាប់កូនស្រីថា នែ ហង អង្ករចាស់នៅក្នុងទីនោះ ទឹកដោះនៅក្នុងទីនោះ សប្បិនៅក្នុងទីនោះ ទឹកអំពៅនៅក្នុងទីនោះ ក្នុងវេលាដែលលោកម្ចាស់មហាមិត្តៈជាបងប្រុស របស់ហងមក ចូរហងដាំបាយប្រគេន មួយអន្លើដោយសម្ល ទឹកដោះ សប្បិ និងទឹកអំពៅ ហើយហងក៏គួរបរិភោគ ឯម៉ែ ម្សិលមិញស៊ីបាយក្តាំង និងទឹក ជ្រក់ ។ កូនស្រីសួរថា ថ្ងៃត្រង់មែពិសាអ្វី ឧបាសិកានោះប្រាប់ថា ហងចូរយក ចុងអង្ករបបរឲ្យជូរ បន្ថែមបន្លែជ្រក់ចូលទៅ ដួសទុកឲ្យមែចុះ ព្រះថេរៈ ដណ្តប់ចីវរ ហើយនាំបាត្រចេញ បានឮសំឡេងនោះហើយ ទូន្មានខ្លួនថា បាន ឮថា មហាឧបាសិកាបរិភោគបាយក្តាំង និងទឹកជ្រក់ សូម្បីពេលថ្ងៃត្រង់ ក៏ បរិភោគបបរបន្ថែមទឹកជ្រក់ទៀត ។ តែប្រាប់ឲ្យចម្ហិនអង្ករចាស់ជាដើមដើម្បី ប្រយោជន៍ដល់អញ ឯឧបាសិកាមិនបានប្រាថ្នាស្រែ ចម្ការ ភត្ត សំពត់ ព្រោះ អាស្រ័យអញ តែប្រាថ្នាសម្បត្តិ ៣ ទើបប្រគេន អ្នកអាចឲ្យសម្បត្តិទាំងនោះ ដល់គាត់ ឬក៏មិនអាច ឯបិណ្ឌបាតនេះ ដែលអ្នកនៅមានរាគៈ ទោសៈ និងមោហៈ មិនអាចនឹងទទួលបាន ទើបទុកបាត្រក្នុងស្រោម អត់ធ្មត់ ត្រឡប់ ទៅកាន់កស្សកលេណៈវិញ ទុកបាត្រក្រោមគ្រែ ពាក់ចីវរទុកលើស្នួ គិតថា បើអញមិនបានសម្រេចអរហត្ត អញនឹងមិនចេញទៅឡើយ អង្គុយធ្វើសេចក្តី ព្យាយាម ហើយលោកមិនប្រមាទ ជាភិក្ខុរក្សាខ្លួនដោយសេចក្តីមិនប្រមាទ