សច្ចបព្វ្វ

អ្នកសិក្សាគប្បីជ្រាបផ្លូវនៃធម៌ ជាគ្រឿងនាំចេញរបស់ភិក្ខុ អ្នកដែលកំណត់ ពោជ្ឈង្គ ព្រោះការប្រកបសេចក្តីដូចពោលមកនេះឯង ពាក្យដ៏សេស ដូចគ្នា នឹងពោលមកហើយនោះឯង ។ ពោជ្ឈង្គបព្វៈ ចប់ សច្ចបព្វៈ កាលទ្រង់ចែកធម្មានុបស្សនាដោយអំណាចពោជ្ឈង្គ ៧ យ៉ាង នេះហើយ ឥឡូវនេះ ដើម្បីទ្រង់ចែកដោយអំណាចសច្ចៈ ៤ ទើបព្រះមាន ព្រះភាគត្រាស់ពាក្យថា បុន ចបរំ ដូច្នេះជាដើម ។ បណ្តាបទទាំងនោះ បទថា ឥទំ ទុក្ខន្តិ យថាភូតំ បជានាតិ សេចក្តីថា ព្រះយោគាវចរ រមែងជ្រាបច្បាស់នូវធម៌ដែលប្រព្រឹត្តទៅក្នុងភូមិ៣ វៀរតណ្ញា តាមសេចក្តីពិតថា នេះទុក្ខ រមែងជ្រាបច្បាស់នូវបុរិមតណ្ហាដែលជាហេតុឲ្យ ទុក្ខនោះឯងកើត គឺតាំងឡើងតាមសេចក្តីពិតថា នេះទុក្ខសមុទយៈ រមែង ជ្រាបច្បាស់ព្រះនិព្វាន គឺការមិនប្រព្រឹត្តទៅរបស់ទុក្ខ និងតណ្ហាទាំង ២ តាម សេចក្តីពិតថា នេះទុក្ខនិរោធ រមែងជ្រាបច្បាស់អរិយមគ្គដែលជាតួកំណត់ដឹង ទុក្ខ លះសមុទយៈ ធ្វើនិរោធឲ្យជាក់ច្បាស់តាមសេចក្តីពិតថា នេះទុក្ខនិរោធគាមិនីបដិបទា ។ កថាពោលដោយអរិយសច្ចដ៏សេស បានអធិប្បាយ ទុកឲ្យពិស្តារហើយ ក្នុងវិសុទ្ធិមគ្គនោះឯង ។ បទថា ឥតិ អជ្ឈត្តំ វា សេចក្តីថា ព្រះយោគាវចរកំណត់សច្ចៈ ៤ របស់ខ្លួន ឬរបស់បុគ្គលដទៃហើយ គឺកំណត់សច្ចៈទាំង ៤ របស់ខ្លួនតាម កាល ឬរបស់បុគ្គលដទៃតាមកាល ជាអ្នកមានប្រក្រតីពិចារណាឃើញធម៌ ក្នុងធម៌ទាំងឡាយ ឯការកើតឡើង និងការរលត់ទៅក្នុងចតុសច្ចបព្វៈនេះ គប្បីជ្រាបដោយអំណាចការកើតឡើង និងការរលត់របស់សច្ចៈទាំង ៤ តាម សេចក្តីពិត ។