អដ្ឋកថា មហាអស្សបុរសូត្រទី ៩

មហាសារោបមសូត្រ មានពាក្យផ្តើមថា ឯវម្មេ សុតំ ដូច្នេះ ជាដើម គប្បីជ្រាបវិនិច្ឆ័យ ក្នុងមហាសារោបមសូត្រនោះដូចតទៅនេះ បទថា អចិរប្បក្កន្តេ សេចក្តីថា កាលទេវទត្តភិក្ខុបំបែកសង្ឃ ធ្វើលោហិតុប្បាទកម្ម គឺធ្វើព្រះលោហិតឲ្យពុរពង ចៀសចេញទៅមិនយូរប៉ុន្មាន នាំបក្ខពួកដែល បែកទៅដោយភេទដើមរបស់ខ្លួន ។ ក្នុងបទថា ឥធ ភិក្ខវេ ឯកច្ចោ កុលបុត្តោ លោកមិនបានកំណត់ថា កុលបុត្រឈ្មោះនោះក៏ពិត សូម្បីយ៉ាងនោះ ពាក្យនេះគប្បីជ្រាបថា លោកពោលសំដៅចំពោះទេវទត្តភិក្ខុបុណ្ណោះ ។ ពិត ហើយ ទេវទត្ត ឈ្មោះថា ជាកុលបុត្រដោយជាតិ ព្រោះកើតក្នុងវង្សព្រះបាទ ឱក្កាករាជ តាមវង្សមហាសម្មតរាជ ដែលមិនលាយឡំវង្សដទៃ ។ បទថា ឱតិណ្ណោ បានដល់ ជាតិរបស់បុគ្គលណានៅខាងក្នុងបុគ្គលនោះ ឈ្មោះថា ត្រូវជាតិគ្របសង្កត់ហើយ សូម្បីក្នុងជរាជាដើមក៏មានន័យនេះដូចគ្នា ។ បច្ច័យ ៤ ឈ្មោះថា លាភ ក្នុងពាក្យថា លាភ និងសក្ការៈជាដើម ។ បទថា សក្ការោ បានដល់ បច្ច័យទាំង ៤ នោះ ដែលគេរៀបចំល្អហើយ ។ បទថា សិលោកោ បានដល់ ការពោលសរសើរ ។ បទថា អភិនិព្វត្តេតិ បានដល់ ឲ្យកើត ។ បទថា អប្បញ្ញាតា សេចក្តីថា មិនប្រាកដក្នុងស្ថានទីដែលជន ទាំង ២ ស្ថិតនៅ រមែងមិនបានត្រឹមតែអាហារ និងគ្រឿងស្លៀកដណ្តប់ ។ បទថា អប្បេសក្ខា បានដល់ ពួកដែលមិនមានបរិវារ មិនបានមនុស្សហែហម ទៅខាងមុខ ឬខាងក្រោយ ។ បទថា សារេន សារករណីយំ បានដល់ វត្ថុណាមួយ មានភ្លៅ កង់ នឹម និងនង្គ័លជាដើម ដែលគប្បីធ្វើដោយឈើ ខ្លឹម ។ បទថា សាខាបលាសំ អគ្គហេសិ ព្រហ្មចរិយស្ស សេចក្តីថា បច្ច័យ ៤ ឈ្មោះថា មែក និងស្លឹកនៃសាសនព្រហ្មចរិយៈ ដែលមានមគ្គផលជា ខ្លឹម បានកាន់យកអំពីមែក និងស្លឹកនោះ ។