អដ្ឋកថា មហាវេល្លទសូត្រទី ៣

មហាវេទល្លសូត្រ មានពាក្យផ្តើមថា ឯវម្មេ សុតំ ដូច្នេះ ជាដើម ។ ក្នុងបទទាំងនោះ បទថា អាយស្មា នេះ ជាពាក្យសម្តែងការ គោរព និងកោតក្រែង ។ បទថា មហាកោដ្ឋិតោ ជាឈ្មោះរបស់ព្រះថេរៈ នោះ ។ បទថា បដិសល្លានា វុដ្ឋិតោ គឺចេញចាកផលសមាបត្តិ ។ ក្នុងបទថា ទុប្បញ្ញោ នេះ គឺដែលឈ្មោះថា បញ្ញាអាក្រក់ មិន សំដៅយកមិនមានបញ្ញា គឺឥតបញ្ញាទេ ។ បទថា កិត្តាវតា នុ ខោ គឺ ពាក្យសួរកំណត់ហេតុ ដោយសេចក្តីថា ហៅយ៉ាងនោះ ដោយហេតុបុន្មានហ្ន៎ ឈ្មោះថា ការសួរនេះមាន៥យ៉ាង គឺសួរដើម្បីបញ្ជាក់វត្ថុដែលមិនទាន់ឃើញ ១ សួរដើម្បីប្រៀបធៀបវត្ថុដែលឃើញហើយ ១ សួរដើម្បីកាត់សេចក្តីសង្ស័យ ១ សួរដើម្បីបញ្ជាក់ឲ្យយល់ គឺឲ្យព្រមទទួល ឲ្យអនុមតិ ១ សួរដើម្បីត្រូវការ សម្តែង គឺសួរឯង ឆ្លើយឯង ១ ។ តទៅនេះ ជាហេតុធ្វើឲ្យការសួរទាំងនោះ ប្លែកផ្សេងគ្នាចេញទៅ ។ ការសួរឆ្លុះបញ្ចាំងវត្ថុដែលមិនទាន់ឃើញ តើ ដូចម្តេច ដោយប្រក្រតីបុគ្គលដែលមិនទាន់យល់ មិនទាន់ឃើញ មិនទាន់ថ្លឹង ថ្លែង មិនទាន់ត្រិះរិះ មិនទាន់ជាក់ច្បាស់ មិនទាន់អប់រំលក្ខណៈ ក៏សួរបញ្ញា ដើម្បីយល់ ដើម្បីឃើញ ដើម្បីថ្លឹងថ្លែង ដើម្បីត្រិះរិះ ដើម្បីឲ្យជាក់ច្បាស់ ដើម្បីអប់រំលក្ខណៈនោះ គឺសួរដើម្បីឆ្លុះបញ្ចាំងដល់វត្ថុដែលមិនទាន់ឃើញ ។ ការសួរដើម្បីប្រៀបធៀបវត្ថុដែលឃើញហើយ តើដូចម្តេច ។ ដោយ ប្រក្រតី បុគ្គលដែលយល់ បានឃើញ បានថ្លឹងថ្លែង បានពិចារណា បានជ្រាប បានជាក់ច្បាស់ បានអប់រំលក្ខណៈទុកហើយ ក៏សួរបញ្ញាដើម្បីផ្ទៀងផ្ទាត់ ជាមួយ ពួកអ្នកប្រាជពួកដទៃ នេះគឺ ការសួរដើម្បីប្រៀបធៀប ។ ការសួរដើម្បីកាត់សេចក្តីសង្ស័យតើដូចម្តេច ។ ដោយប្រក្រតី បុគ្គល ដែលស្ទុះទៅក្នុងសេចក្តីសង្ស័យ