អដ្ឋកថា វីមំសកសូត្រទី ៧

វីមំសកសូត្រ មានពាក្យផ្តើមថា ឯវម្មេ សុតំ ដូច្នេះជាដើម ។ បណ្តាបទទាំងនោះ បទថា វិមំសកេន សេចក្តីថា ពិចារណាមាន ៣ គឺអ្នកពិចារណាក្នុងអត្ថ ១ អ្នកពិចារណាក្នុងសង្ខារ ១ អ្នក ពិចារណាក្នុងព្រះសាស្តា ១ ។ ក្នុងអ្នកពិចារណាទាំងនោះ បុគ្គលពិចារណា អត្ថ មកហើយក្នុងបទនេះថា អាវុសោ មនុស្សទាំងឡាយដែលជាអ្នកប្រាជ រមែងពិចារណា ។ បុគ្គលពិចារណាក្នុងសង្ខារ មកហើយក្នុងបទនេះថា ម្នាល អានន្ទ ភិក្ខុជាអ្នកឈ្លាសក្នុងធាតុផង ឈ្លាសក្នុងអាយតនៈផង ឈ្លាសក្នុង បដិច្ចសមុប្បាទផង ឈ្លាសក្នុងហេតុគួរ និងហេតុមិនគួរផង ដោយហេតុណា ម្នាលអានន្ទ ការណ៍ដែលគួរហៅថាភិក្ខុជាបណ្ឌិត អ្នកចេះពិចារណា ដោយ ហេតុប៉ុណ្ណេះឯង ។ ឯអ្នកឈ្លាសក្នុងព្រះសាស្តា លោកបំណងយកក្នុងព្រះសូត្រ នេះ ។ បទថា ចេតោបរិយាយំ សេចក្តីថា វារៈនៃចិត្ត គឺការកំណត់ ចិត្ត ។ បទថា សមន្នេសន សេចក្តីថា ស្វែងរក គឺស្វះស្វែង បានដល់ ពិចារណារក ។ បទថា ឥតិ វិញ្ញាណាយ សេចក្តីថា ដើម្បីប្រយោជន៍ដល់ការដឹង យ៉ាងនេះ ។ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់សម្តែងការចូលទៅអាស្រ័យនឹងកល្យាណមិត្រ ក្នុងពាក្យនេះថា ភិក្ខុគប្បីស្វែងរកព្រះតថាគតក្នុងហេតុទាំង ២ ព្រោះថា ព្រះ តថាគតនេះ ឈ្មោះថា ជាទីពឹង គឺជាកល្យាណមិត្រធំ គប្បីជ្រាបភាពដែល ព្រះតថាគតជាកល្យាណមិត្រធំយ៉ាងនេះ ។ សម័យមួយ ព្រះអានន្ទគិតថា ព្រហ្មចរិយៈពាក់កណ្តាល មានព្រោះ អានុភាពរបស់ខ្លួន ពាក់កណ្តាលមានព្រោះអានុភាពកល្យាណមិត្រ ហើយ មិនអាចវិនិច្ឆ័យតាមធម្មតារបស់ខ្លួនបាន ទើបចូលទៅគាល់ព្រះមានព្រះភាគ ទូលសួរថា បពិត្រព្រះអង្គដ៏ចម្រើន គុណជាតិឯណា គឺការមានមិត្រល្អ ការមាន សម្លាញ់ល្អ និងការមានក្លើល្អ គុណជាតិនេះ ចា