អដ្ឋកថា មារតជ្ជនីយសូត្រទី ១០

មារតជ្ជនីយសូត្រ មានពាក្យផ្តើមថា ឯវម្មេ សុតំ ដូច្នេះ ជាដើម ។ ក្នុងបទទាំងនោះ បទថា កោដ្ឋមនុបវិដ្ឋោ សេចក្តីថា ចូលពោះ ទៅហើយ ចូលទៅតាមលំដាប់ខាងក្នុងពោះវេនោធំ អង្គុយត្រង់ក្រពះ ។ បទថា គរុគរោ វិយ សេចក្តីថា រឹងធ្ងន់ ដូចគ្នានឹងដុំថ្ម អធិប្បាយថា អាហារ ដែលធ្វើដោយសណ្តែក និងដូចសណ្តែកដែលសើមដោយប្រេង ដូចពោះដែល មនុស្សបរិភោគបាយហើយ ដូចថង់ដែលពេញដោយសណ្តែក និងដូច សណ្តែកដែលសើមហើយ ។ បទថា វិហារំ បវិសិត្វា សេចក្តីថា បើនេះជាការធ្ងន់ ព្រោះទោសនៃ អាហារ ការចង្រ្កមក្នុងទីវាល ក៏មិនជាការសប្បាយ ។ ដូច្នោះ ទើបព្រះថេរៈ ចុះអំពីទីចង្រ្កម ចូលទៅកាន់បណ្ណសាលា អង្គុយលើអាសនៈដែលក្រាល តាមប្រក្រតី ។ បទថា បច្ចត្តំ យោនិសោ មនសាកាសិ សេចក្តីថា កាលពិចារណាថា នេះអ្វីហ្ន៎ ទើបព្រះថេរៈដាក់ចិត្តដោយឧបាយរបស់ខ្លួននោះឯង ។ បើព្រះថេរៈ រពឫកដល់សីល យកដៃស្ទាបពោះ ពិចារណាថា អាហារដែលអញបរិភោគ ម្សិលមិញ ម្សិលម្ងៃ ឬម្សិលម្ងៃមួយនោះ មិនរលាយ ឬថា ទោសដែលកើត អំពីអាហារដែលមិនត្រូវចំណែកគ្នាដទៃមាន អាហារទាំងអស់នោះ ចូរវិនាស ទៅ ផាសុកចូរកើតមាន ។ មារមានចិត្តបាបក៏បានខ្មាស បាត់ទៅ ។ ព្រះថេរៈ មិនធ្វើយ៉ាងនោះឡើយ គ្រាន់តែដាក់ចិត្តដោយឧបាយ ។ បទថា មា តថា គតំ វិហេសេសិ សេចក្តីថា ប្រៀបដូច កូនៗ ត្រូវបៀតបៀន មាតាបិតា ក៏ឈ្មោះថា ត្រូវបៀតបៀនផង កាលសិទ្ធិវិហារិក និងអន្តេវាសិកត្រូវបៀតបៀនឧបជ្ឈាយ៍ និងអាចារ្យ ក៏ឈ្មោះថា ត្រូវបៀតបៀនផង កាលអ្នកជនបទត្រូវបៀតបៀន ព្រះរាជាក៏ឈ្មោះថា ត្រូវ បៀតបៀនផង យ៉ាងណា កាលសាវ័ករបស់ព្រះតថាគតត្រូវបៀតបៀន ព្រះតថាគត ក៏ឈ្មោះថា ត្រូវបៀតបៀនដែរ ដូច្នោះ ព្រោះដូច្នោះ ទើបព្រះមហា មោគ្គ