- អធិប្បាយ វចន្វរបស់វោហារសព្ទ

វោហារ មកក្នុងអត្ថថា បញ្ញត្តិ ដូចក្នុងប្រយោគនេះថា សង្ខា សមញ្ញា បណ្ណត្តិ វោហារោ ការរាប់ ការដឹងដោយប្រពៃ ការតាំងទុក ការនិយាយ ដូច្នេះ ។ វោហារ មកក្នុងអត្ថថា វាចា ដូចក្នុងប្រយោគនេះថា តថា តថា វោហរតិ អបរាមាសំ យ៉ាងនោះៗ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ការមិនប្រកាន់នូវ ភាសា ( ក្នុងជនបទ ) និងការមិនប្រព្រឹត្តកន្លងនូវឈ្មោះយ៉ាងនេះឯង ដូច្នេះ ។ វោហារ មកក្នុងអត្ថថា ចេតនា ដូចក្នុងប្រយោគនេះថា អដ្ឋ អរិយវោហារា អដ្ឋ អនរិយវោហារា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ អរិយវោហារ ( វោហារដ៏ ប្រសើរ ) នេះមាន ៨ យ៉ាង … ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ អនរិយវោហារ ( វោហារមិនប្រសើរ ) នេះ មាន ៨ យ៉ាង ដូច្នេះ ។ វោហារក្នុងទីនេះ លោកសំដៅយកចេតនានេះ ។ ម្យ៉ាងទៀត ចាប់តាំងអំពីពេលដែលបួស ចេតនាថាជាគ្រហស្ថមិនមាន មានតែចេតនាដែលជាសមណៈ ពាក្យថា គ្រហស្ថមិនមាន ពាក្យថា សមណៈមាន បញ្ញត្តថា គ្រហស្ថមិនមាន បញ្ញត្ត ថា សមណៈមាន ការពោល ហៅថា គ្រហស្ថមិនមាន ការពោល ហៅថា សមណៈមាន ព្រោះដូច្នោះ ទើបបានវោហារទាំងអស់ ។ [ ៣៩-៤៦ ] ក្នុងបទថា យេសំ ខោ អហំ សញ្ញោជនានំ ហេតុ បណាតិបតី នេះ បាណាតិបាតបុណ្ណោះ ឈ្មោះថា សំយោជនៈ ពិត ហើយ បុគ្គលឈ្មោះថា ធ្វើបាណាតិបាត ក៏ព្រោះហេតុនៃបាណាតិបាត បុណ្ណោះ គឺព្រោះមានបាណាតិបាតជាបច្ច័យ តែដែលត្រាស់ថា យេសំ ខោ អហំ ជាដើម ក៏ព្រោះបាណាតិបាតមានច្រើន ។ បទថា តេសាហំ សំយោ- ជនានំ ប្រែថា តថាគតបដិបត្តិដើម្បីលះ ដើម្បីកាត់ផ្តាច់នូវគ្រឿងជាប់ជំពាក់ គឺបាណាតិបាតទាំងនោះ ។ បទថា បហានាយ សមុច្ឆេទាយ បដិបន្នោ សេចក្តីថា តថាគតបដិបត្តិដើម្បីប្រយោជន៍ដល់ការលះ ដើម្បីប្រយោជន៍ដល់ ការកាត់ផ្តាច់ ដោយសីលសំវរៈផ្លូវកាយ ពោល គឺមិ