អដ្ឋកថា គោលិស្សាសូត្រ

គោលិស្សានិសូត្រ មានពាក្យផ្តើមថា ឯវម្មេ សុតំ ដូច្នេះជាដើម ។ ក្នុងបទទាំងនោះ បទថា បទរសមាចារោ គឺ ប្រព្រឹត្ត អាក្រក់ មានអាចារៈគ្រោតគ្រាត សម្លឹងក្នុងបច្ច័យទាំងឡាយ ដូចព្រះមហា រក្ខិតត្ថេរ បានឮថា ឧបដ្ឋាកពោលនឹងព្រះថេរៈនោះ ដែលអង្គុយក្នុងត្រកូល ឧបដ្ឋាកថា លោកម្ចាស់ ខ្ញុំប្រគេនចីវរដល់ព្រះថេរៈរូបនោះហើយ ។ ព្រះថេរៈ ពោលថា ញោមធ្វើល្អហើយ ដែលប្រគេនចីវរដល់ព្រះថេរៈអ្នកត្រិះរិះដល់ ចីវរនោះ ។ ឧបដ្ឋាកពោលថា លោកម្ចាស់ ខ្ញុំនឹងប្រគេនចីវរដល់ លោក ម្ចាស់ ។ ព្រះថេរៈពោលថា ល្អហើយ ញោមប្រគេនដល់ព្រះថេរៈ ដែល ត្រិះរិះដល់ចីវរនោះ ។ ភិក្ខុបែបនេះ ឈ្មោះថា មានអាចារៈគ្រោតគ្រាត ។ បទថា សប្បតិស្សេន គឺមានភាពជាធំ ។ មិនគួរធ្វើខ្លួនឲ្យ ជាធំ ។ បទថា សេរីវិហារេន គឺដោយការនៅតាមពេញចិត្ត របស់ខ្លួន ដោយការនៅមិនមានអ្នកចាំដាស់តឿន ។ បទថា នានុប្បក្ខជ្ជ គឺមិនចូលទៅជិត ។ ភិក្ខុណាកាល ព្រះមហាថេរៈ ២ រូប អង្គុយទាំងសងខាង មិនប្រាប់ព្រះថេរៈទាំងនោះ អង្គុយជ្រៀតបេតោដោយចីវរក្តី ដោយជង្គង់ក្តី ភិក្ខុនេះ ឈ្មោះថា ចូលទៅ អង្គុយជ្រៀតបេតោ ។ ម្យ៉ាងទៀត មិនធ្វើយ៉ាងនោះ កាលនៅជិតអាសនៈ ដែលគួរដល់ខ្លួន ព្រះថេរៈពោលថា អង្គុយចុះអ្នកមានអាយុ ដូច្នេះ ទើប អង្គុយ ។ បើព្រះថេរៈមិនពោល គួរពោលសួរថា លោកម្ចាស់ ខ្ញុំអង្គុយ បានឬ ដូច្នេះហើយ គួរអង្គុយ ។ តាំងអំពីពេលពោលសួរ បើព្រះថេរៈ ពោលថា អង្គុយចុះ ឬបើមិនពោល ក៏គួរអង្គុយបាន ។ ក្នុងបទថា ន បដិពាហិស្សាមិ មានអធិប្បាយថា ភិក្ខុណារំលង អាសនៈដែលដល់ខ្លួនហើយ អង្គុយប្រជែងត្រង់អាសនៈភិក្ខុថ្មី ភិក្ខុនេះឈ្មោះ ថា ឃាត់អាសនៈភិក្ខុថ្មី ។