អដ្ឋកថា គណកមោគ្គល្លានសូត្រទី ៧

គណកមោគ្គល្លានសូត្រ មានពាក្យផ្តើមថា ឯវម្មេ សុតំ ដូច្នេះ ជាដើម ។ គប្បីជ្រាបវិនិច្ឆ័យក្នុងព្រះសូត្រនោះដូចតទៅនេះ បទថា យាវ បច្ឆិមា សោបណកឡេវរា បានដល់ ពេញផ្ទៃជណ្តើរទី ១ ។ ព្រាហ្មណ៍ សម្តែងថា ប្រាសាទ ៧ ជាន់មិនអាចសាងបានត្រឹមតែមួយថ្ងៃ តែប្រាកដការធ្វើ ដោយលំដាប់ ផ្តើមអំពីការពង្រាបដី ហើយលើកសសរ រហូតដល់គូរ ភាពចិត្រកម្ម ក្នុងប្រាសាទនោះ ។ ដោយបទថា យទិទំ អជ្ឈេនេ ព្រាហ្មណ៍សម្តែងថា វេទទាំង ៣ ក៏មិនអាចរៀនបានដោយកាលមួយថ្ងៃ បុណ្ណោះ សូម្បីការរៀនវេទទាំងនោះ ក៏រមែងប្រាកដការធ្វើដោយលំដាប់ដូចគ្នា ។ ដោយបទថា ឥស្សត្ថេ ព្រាហ្មណ៍សម្តែងថា ក្នុងវិជ្ជាអាវុធ ដែល ឈ្មោះថា ជាអ្នកខ្មាន់ធ្នូក៏មិនអាចធ្វើបានដោយថ្ងៃមួយឡើយ សូម្បីវិជ្ជាអាវុធ នេះ រមែងប្រាកដការធ្វើដោយលំដាប់ ដោយការចាត់ចែងទីសម្រាប់ធ្វើក្តារ ប៉ាយជាដើម ។ បទថា សង្ខានេ បានដល់ ដោយការរាប់ ។ ក្នុងសេចក្តីនោះ កាលសម្តែងការធ្វើដោយលំដាប់ ដោយខ្លួនឯង ទើបពោលពាក្យជាដើមថា ពួកខ្ញុំព្រះអង្គឲ្យរាប់យ៉ាងនេះ ។ ក្នុងបទថា សេយ្យថាបិ ព្រាហ្មណ នេះ ព្រោះហេតុដែល មនុស្សទាំងឡាយរៀនសិប្បៈក្នុងលទ្ធិខាងក្រៅ ដោយប្រការណាមួយ រមែង ក្លាយជាបុគ្គលក្ហេងក្ហាងទៅដោយប្រការនោះ ដូច្នោះ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់ មិនប្រៀបធៀបោសាសនារបស់ព្រះអង្គដោយលទ្ធិខាងក្រៅ បើទ្រង់ប្រៀបធៀបោ ដោយសេះអាជានេយ្យដ៏ឈ្លាស ទើបត្រាស់ថា សេយ្យថាបិ ដូច្នេះជាដើម ចំណែកសេះអាជានេយ្យដ៏ឈ្លាស ត្រូវគេទូន្មានក្នុងហេតុណា រមែងមិនល្មើស ក្នុងហេតុនោះ សូម្បីតែជីវិត យ៉ាងណា កុលបុត្រអ្នកបដិបត្តិប្រពៃក្នុង សាសនា រមែងមិនប្រព្រឹត្តកន្លងព្រំដែននៃសីលដូច្នោះ ដូចគ្នា ។