គោបកមោគ្គល្លានសូត្រទី ៨

ខ្ញុំបានស្តាប់មកយ៉ាងនេះ ។ សម័យមួយ កាលព្រះមាន ព្រះភាគទ្រង់បរិនិព្វានទៅ មិនទាន់បានយូរបុន្មាន ព្រះអានន្ទមានអាយុ គង់ នៅក្នុងវត្តវេឡុវ័ន ជាកលន្ទកនិវាបស្ថាន ជិតក្រុងរាជគហៈ ។ សម័យនោះ ឯង ព្រះរាជាទ្រង់ព្រះនាម អជាតសត្តុ វេទេហីបុត្រ ជាធំក្នុងដែនមគធៈ ទ្រង់រង្កៀសនឹងព្រះរាជា ទ្រង់ព្រះនាមបជ្ជោត ក៏ទ្រង់ត្រាស់ឲ្យរៀបចំក្រុង រាជគហៈ ។ លំដាប់នោះ ព្រះអានន្ទមានអាយុ ស្លៀកស្បង់ប្រដាប់ដោយ បាត្រចីវរ ក្នុងបុព្វណ្ហសម័យ ចូលទៅក្រុងរាជគហៈ ដើម្បីបិណ្ឌបាត ។ គ្រា នោះ ព្រះអានន្ទមានអាយុមានសេចក្តីត្រិះរិះដូច្នេះថា ការត្រាច់ទៅដើម្បីបិណ្ឌបាតក្នុងក្រុងរាជគហៈ នៅព្រឹកពេកណាស់ បើដូច្នោះ គួរតែអាត្មាអញចូលទៅ ត្រង់ទីធ្វើការងាររបស់គោបកមោគ្គល្លានព្រាហ្មណ៍ និងទីដែលគោបកមោគ្គល្លានព្រាហ្មណ៍នៅសិន ។ ព្រះអានន្ទមានអាយុ ក៏ចូលទៅត្រង់ទីធ្វើការងារ របស់គោបកមោគ្គល្លានព្រាហ្មណ៍ និងទីដែលគោបកមោគ្គល្លានព្រាហ្មណ៍នៅ ។ ឯគោបកមោគ្គល្លានព្រាហ្មណ៍ បានឃើញព្រះអានន្ទមានអាយុ មកអំពីចម្ងាយ លុះបានឃើញហើយ ក៏ពោលទៅនឹងព្រះអានន្ទមានអាយុដូច្នេះថា សូមព្រះអានន្ទ ដ៏ចម្រើន និមន្តមក ព្រះអានន្ទដ៏ចម្រើន និមន្តមកជាការល្អ ព្រោះព្រះអានន្ទ ដ៏ចម្រើន ខានធ្វើបរិយាយដើម្បីនិមន្តមកក្នុងទីនេះ អស់កាលយូរហើយ សូមព្រះអានន្ទដ៏ចម្រើនគង់ចុះ នេះអាសនៈដែលខ្ញុំក្រាលទុក ។ ព្រះអានន្ទ មានអាយុ ក៏គង់លើអាសនៈ ដែលព្រាហ្មណ៍ក្រាលទុក ។ ឯគោបកមោគ្គល្លានព្រាហ្មណ៍ ក៏កាន់យកនូវអាសនៈដ៏ទាបមួយ ហើយអង្គុយនៅ ។