អដ្ឋកថា អនុបទសូត្រទី ១

អនុបទសូត្រ មានពាក្យផ្តើមថា ឯវម្មេ សុតំ ដូច្នេះជាដើម ។ ក្នុងអនុបទសូត្រនោះ មានវិនិច្ឆ័យដូចតទៅនេះ បទថា ឯតទវោច សេចក្តីថា បានត្រាស់ពាក្យសរសើរគុណ របស់ព្រះធម្មសេនាបតីសារីបុត្រ ដោយន័យថា ជាបណ្ឌិតជាដើម ។ ត្រាស់ព្រោះហេតុអ្វី ព្រោះបណ្តាព្រះថេរៈដ៏សេសទាំងឡាយ ព្រះមហា មោគ្គល្លានប្រាកដគុណថា ជាអ្នកមានឫទ្ធិ ព្រះមហាកស្សបប្រាកដគុណថា ជាធុតវាទ ព្រះអនុរុទ្ធត្ថេរប្រាកដគុណថា មានទិព្វចក្ខុ ព្រះឧបាលិត្ថេរប្រាកដ គុណថា ជាអ្នកទ្រទ្រង់វិន័យ ។ ព្រះរេវតត្ថេរប្រាកដនាមថា ជាអ្នកត្រេកអរ ក្នុងឈាន ព្រះអនន្ទត្ថេរប្រាកដនាមថា ជាពហូសូត ព្រះថេរៈទាំងឡាយ នោះៗ ប្រាកដគុណនោះៗ យ៉ាងនេះ ដូចពណ៌នាមកនេះ តែគុណរបស់ព្រះសារី បុត្តត្ថេរ មិនទាន់ប្រាកដ ។ ព្រោះហេតុអ្វី ព្រោះគុណទាំងឡាយរបស់ព្រះថេរៈ អ្នកមានបញ្ញា បុគ្គលណាមួយក៏មិនអាចដឹង ព្រោះមិនបានពោល ។ ព្រោះហេតុដូចពោល មកនេះ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់ព្រះតម្រិះថា តថាគតនឹងប្រាប់គុណទាំងឡាយរបស់សារីបុត្រ ទើបទ្រង់រង់ចាំឲ្យបរិស័ទដែលជាសភាគគ្នាប្រជុំ ។ ការពោល គុណក្នុងសម្នាក់នៃបុគ្គលដែលជាវិសភាគគ្នា រមែងមិនគួរឡើយ ។ បុគ្គលដែលជាវិសភាគគ្នា កាលបុគ្គលណាម្នាក់ពោលសរសើរ ក៏នឹងពោល តិះដៀលតែម្យ៉ាង ។ ក្នុងថ្ងៃនោះ បរិស័ទដែលជាសភាគគ្នានឹងព្រះថេរៈប្រជុំគ្នា ។ កាលទ្រង់ឃើញថា បរិស័ទនោះប្រជុំគ្នាហើយ ដើម្បីត្រាស់សរសើរ តាមការពិត ទើបទ្រង់ផ្តើមព្រះធម្មទេសនានេះ ។ បណ្តាបទទាំងនោះ បទថា បណ្ឌិតោ បានដល់ ជាបណ្ឌិតដោយហេតុ ទាំង ៤ ប្រការនេះ គឺភាពជាអ្នកឈ្លាសក្នុងធាតុ ក្នុងអាយតនៈ ក្នុងបដិច្ចសមុប្បាទ និងជាអ្នកឈ្លាសក្នុងឋានៈ និងអឋានៈ ។