អដ្ឋកថា សេវិតព្វាសេវិតព្វសូត្រទី ៤

[ ១៩៨-១៩៩ ] សេវិតព្វាសេវិតព្វសូត្រ មានពាក្យផ្តើមថា ឯវម្មេ សុតំ ដូច្នេះជាដើម ។ បណ្តាបទទាំងនោះ បទថា តញ្ច អញ្ញមញ្ញំ កាយសមាចារំ សេចក្តីថា តថាគតពោលការប្រព្រឹត្តតាមកាយដែលគួរសេព ១ ដែលមិន គួរសេព ១ អធិប្បាយថា តថាគតមិនបានពោលថា កាយសមាចារដែលគួរ សេពនោះឯង មិនគួរសេពដោយបរិយាយណាមួយ ឬកាយសមាចារដែល មិនគួរសេពថា គួរសេព ។ ក្នុងវចីសមាចារជាដើម ក៏ន័យនេះដូចគ្នា ។ ព្រះមានព្រះភាគ កាល ទ្រង់ដាក់មាតិកាទាំង ៧ ដោយប្រការយ៉ាងនេះហើយ ទ្រង់មិនបានចែក ដោយពិស្តារឡើយ ក៏ទ្រង់ផ្អាកទេសនា ។ សួរថា ព្រោះហេតុអ្វី ឆ្លើយថា ព្រោះដើម្បីឲ្យឱកាសដល់ព្រះសារីបុត្រ ។ ក្នុងមនោសមាចារ លោកមិនបានកាន់យកមិច្ឆាទិដ្ឋិ និងសម្មាទិដ្ឋិថា ជាអង្គ ដែលញែកតាំងទុកដោយឡែក ដោយអំណាចនៃការត្រឡប់នូវទិដ្ឋិ ។ ក្នុងចិត្តុប្បាទគួរជ្រាបអភិជ្ឈាជាដើមថា មិនមែនមិនដល់ កម្មបថឡើយ គឺដល់កម្មបថ ។ ក្នុងវារៈដែលពោលដោយការបានសញ្ញា ត្រាស់បទទាំងឡាយជាដើមថា អភិជ្ឈា សហគតាយ សញ្ញាយ ដូច្នេះ ដើម្បីទ្រង់សម្តែង កាមសញ្ញាជាដើម ។ បទថា សព្យាបជ្ឈំ ប្រែថា មានទុក្ខ ។ បទថា អបរិនិដ្ឋិតភាវាយ បានដល់ ព្រោះភពទាំងឡាយមិនទាន់អស់ទៅ ។ ក្នុងទីនេះ ឈ្មោះថា អត្តភាពដែលត្រូវទុក្ខបៀតបៀន មាន ៤ ប្រការ ។ ព្រោះបុគ្គលណាសូម្បីជា បុថុជ្ជន រមែងមិនអាចដើម្បីនឹងបញ្ឈប់ភពដោយអត្តភាពនោះបាន ចាប់ផ្តើម អំពីបដិសន្ធិរបស់បុគ្គលនោះ អកុសលធម៌ទាំងឡាយ រមែងចម្រើន ហើយ កុសលធម៌ទាំងឡាយ រមែងវិនាសទៅ ឈ្មោះថា រមែងញ៉ាំងអត្តភាពដែល មានទុក្ខបុណ្ណោះឲ្យកើត ។