ឃោដមុខសូត្រទី ៤

ខ្ញុំបានស្តាប់មកយ៉ាងនេះ ។ សម័យមួយ ឧទេនភិក្ខុមានអាយុ នៅក្នុងខេមិយម្ពវ័ន ( ព្រៃស្វាយ ឈ្មោះខេមិយៈ ) ជិតក្រុងពារាណសី ។ ក៏សម័យនោះ ព្រាហ្មណ៍ឈ្មោះឃោដមុខ បានមកដល់ក្រុងពារាណសីដោយកិច្ច ការណាមួយ ។ លំដាប់នោះ ឃោដមុខព្រាហ្មណ៍ដើរចង្រ្កមទៅដើរចង្រ្កម មក ដើម្បីសម្រាកស្មងបន្តិច រួចចូលសំដៅទៅកាន់ខេមិយម្ពវ័ន ។ សម័យ នោះឯង ឧទេនភិក្ខុមានអាយុ កំពុងចង្រ្កមក្នុងទីវាល ។ ខណៈនោះ ឃោដមុខព្រាហ្មណ៍ ចូលសំដៅទៅរកឧទេនភិក្ខុមានអាយុ ត្រង់កន្លែងដែលលោក នៅ លុះចូលទៅដល់ហើយ ក៏ពោលពាក្យរាក់ទាក់សំណេះសំណាល ទៅរក ឧទេនភិក្ខុមានអាយុ លុះបញ្ចប់ពាក្យដែលគួររីករាយ និងពាក្យដែលគួររពឫក ហើយ ដើរចង្រ្កមតាមឧទេនភិក្ខុមានអាយុ ដែលកំពុងចង្រ្កម និយាយយ៉ាង នេះបណ្តើរថា បពិត្រសមណៈដ៏ចម្រើន ផ្នួសប្រកបដោយធម៌មិនមានទេ សេចក្តីចូលចិត្តរបស់ខ្ញុំក្នុងផ្នួសនេះ យ៉ាងនេះ បានជាខ្ញុំចូលចិត្តដូច្នោះ ព្រោះ មិនឃើញជនទាំងឡាយ មានសភាពដូចលោកដ៏ចម្រើនផង ព្រោះមិនឃើញ ធម៌ក្នុងផ្នួសនេះផង ។ កាលឃោដមុខព្រាហ្មណ៍ និយាយយ៉ាងនេះហើយ ឧទេនភិក្ខុ មានអាយុ ក៏ចុះអំពីទីចង្រ្កមចូលទៅកាន់វិហារ ហើយអង្គុយលើអាសនៈដែល គេក្រាលបម្រុងទុក ។ ចំណែកឃោដមុខព្រាហ្មណ៍ ក៏ចុះអំពីទីចង្រ្កមហើយ ចូលទៅកាន់វិហារ ឋិតក្នុងទីដ៏សមគួរដែរ ។ លុះឃោដមុខព្រាហ្មណ៍ឋិតក្នុង ទីដ៏សមគួរហើយ ទើបឧទេនភិក្ខុមានអាយុ និយាយដូច្នេះថា ម្នាលព្រាហ្មណ៍ អាសនៈទាំងឡាយមានគ្រប់គ្រាន់ ប្រសិនបើអ្នកត្រូវការអព្ជោញអង្គុយចុះ ។ ឃោដមុខព្រាហ្មណ៍ឆ្លើយថា យើងរង់ចាំឧទេនភិក្ខុដ៏ចម្រើនទេតើ យើងមិន ហានអង្គុយលើអាសនៈនុ៎ះទេ ព្រោះថាបុគ្គលប្រហែលដូចខ្ញុំ បើគេមិនអញ្ជើញ មុនហើយ ធ្វើម