សគារវសូត្រទី ១០

ខ្ញុំបានស្តាប់មកយ៉ាងនេះ ។ សម័យមួយ ព្រះមានព្រះភាគ ទ្រង់ស្តេចទៅកាន់ចារិក ក្នុងដែនកោសល មួយអន្លើដោយភិក្ខុសង្ឃជាច្រើន ។ ក៏សម័យនោះឯង ព្រាហ្មណីឈ្មោះនាងធនញ្ជានី នៅអាស្រ័យក្នុងស្រុក បច្ចលកប្ប ជាស្រីមានសេចក្តីជ្រះថ្លាមាំមួនក្នុងព្រះពុទ្ធ ព្រះធម៌ ព្រះសង្ឃ ។ គ្រានោះ នាងធនញ្ជានីព្រាហ្មណី ភ្លាត់មាត់បន្លឺឧទានវាចាអស់វារៈ ៣ ដងថា នមស្ការព្រះមានព្រះភាគ ជាអរហន្តសម្មាសម្ពុទ្ធអង្គនោះ ។ សម័យនោះឯង មាណពឈ្មោះសគារវៈ នៅអាស្រ័យក្នុង បច្ចលកប្បគ្រាម ជាអ្នកចេះចប់នូវត្រៃវេទ ព្រមទាំងគម្ពីរឈ្មោះនិឃណ្ឌុ និង គម្ពីរឈ្មោះកេដុភៈ ព្រមទាំងអក្ខរប្បភេទ មានគម្ពីរឈ្មោះឥតិហាសៈជាគម្រប់ ៥ ជាអ្នកដឹងនូវបទនៃវេទ ជាអ្នកដឹងនូវវេយ្យាករណ៍ មិនទើសទាល់ក្នុងគម្ពីរ លោកាយតៈ និងគម្ពីរមហាបុរិសលក្ខណៈ ។ សគារវមាណពបានឮនាង ធនញ្ជានីព្រាហ្មណី ពោលវាចាយ៉ាងនេះ លុះឮហើយ ក៏ពោលទៅនឹងនាង ធនញ្ជានីព្រាហ្មណី ដូច្នេះថា នាងធនញ្ជានីព្រាហ្មណីនេះ ជាស្រីគម្រក់ផង នាងធនញ្ជានីព្រាហ្មណីនេះ ជ្រាស្តីដល់នូវសេចក្តីវិនាសផង ព្រោះថា ពួក ព្រាហ្មណ៍ដែលបាននូវវិជ្ជាបី ក៏មានដែរ ហេតុអ្វីក៏នៅតែពោលសរសើរគុណ សមណៈត្រងោលនោះទៀត នាងធនញ្ជានីព្រាហ្មណីពោលថា នែអ្នកមានមុខ ស្រស់បស់ ហេតុតែអ្នកមិនស្គាល់សីល និងបញ្ញារបស់ព្រះមានព្រះភាគអង្គ នោះ នែអ្នកមានមុខស្រស់បស់ ប្រសិនបើអ្នកស្គាល់សីល និងបញ្ញារបស់ ព្រះមានព្រះភាគអង្គនោះ នែអ្នកមានមុខស្រស់បស់ អ្នកមិនគួរសម្គាល់នូវ ព្រះមានព្រះភាគអង្គនោះថា ជាបុគ្គលគួរជេរ គួរប្រទេចសោះឡើយ ។ សគារវមាណពតបថា ម្នាលនាងដ៏ចម្រើន បើដូច្នោះ ព្រះសមណគោតម ស្តេចមកដល់បច្ចលកប្បគ្រាម ក្នុងកាលណា